Posts tonen met het label lezen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lezen. Alle posts tonen

zondag 18 september 2011

Het familie portret

            Max aait de toren. 'De dood van een ouder,' zegt hij tegen
            het schaakstuk, 'is een ingrijpende ervaring die je leven
            op zijn kop zet, is het niet? Als kind had ik vaak dat gevoel
            van: God is in Zijn hemel, met de wereld is alles in orde".
            Die is van Robert Browning. Een Engelse dichter. Maar
            sinds de dag dat mijn vader in de oorlog is omgekomen,
            ben ik elke morgen wakker geworden met het besef dat
            ik nooit meer die absolute zekerheid zal voelen.
            Niets is ooit helemaal goed, hè, na de dood van een ouder?
            Hoe goed de dingen ook gaan, er is altijd iets wat...

Bron: Het familie portret - Jenna Blum

maandag 18 april 2011

Totem-ervaring

'Wat een vreemde steen, dacht ze. Ik heb er nog nooit zo een gezien. Toen dacht ze aan iets wat Creb haar gezegd had en ze was zo geschokt door wat ze in een plotselinge flits begreep dat ze het bloed uit haar gezicht voelde wegtrekken en er een koude rilling over haar rug liep. Haar benen voelden zo slap aan en ze beefde zo dat ze moest gaan zitten. Ze hield het fossiele afgietsel van het weekdier in de kom van haar handen en staarde er ingespannen naar.
Ze herinnerde zich dat Creb had gezegd dat wanneer je een besluit moest nemen, je totem je zou helpen. Als je het goede besluit genomen had, zou hij je een teken geven. Creb zei toen dat het iets heel bijzonders zou zijn en dat niemand anders je vertellen kon of het een teken was of niet. Je moest leren luisteren met je hart en je verstand en dan zou de geest van je totem binnen in je 't laten weten, dacht ze.
'Grote Holeleeuw, is dit een teken?'

                                                                                                   - uit: De stam van de Holebeer - Jean M. Auel

Het is bijna 30 jaar geleden dat ik dit boek las. Het verbaast me dat sommige passages mij helder voor de geest staan, terwijl ik andere lees alsof het de eerste keer is.

donderdag 30 december 2010

Klik klik


Ergens op het www - hier - las ik de volgende woorden, die geschreven werden op 24 april 2009, 2 dagen na de dood van Martin Bril:

‘De flow hapert nog maar de zin groeit. Vanmiddag, op m’n rug liggend tussen de paardebloemen, keek ik naar de wolken en schoot een gebedje. Lieve meneer Bril, bent u al in de hemel? Vast wel. U heeft me leren kijken. Dankzij u kan ik kleine dingen groot schrijven  en grote dingen klein. Zodat alles lekker in balans is. Geef mijn broertje een kus van me, knuffel hem even en fluister af en toe een mooi zinnetje in mijn oor.

Dank u wel, meneer Bril.’

Het zijn de woorden van C - klik - die ik de laatste weken volg en waarvan ik oude postjes lees. Het zouden zomaar mijn woorden kunnen zijn; ik praat af en toe met hem: ‘Martin, regelmatig lees ik de column over “De poes die alles ziet.” Die tekst – Volkskrant, 24 september 2008 – hangt thuis in mijn lift en vraag me af of je jouw poes nog regelmatig ziet. Of is de poes inmiddels bij jou “thuis” aangeschoven en zijn jullie voor altijd samen?’

Als ik verder kijk - klik -, zijn er meer mensen die hun gedachten hierover hebben achtergelaten. Gedachten van anderen, omgezet in schrijfsels, die ik, zonder veel moeite, op mijn scherm tover en lees en herlees… Ondanks de leegte van het gemis, ervaar ik geluk. Zucht.

Dank u wel, mevrouw C.

PS: laat nu Sylvia Witteman vandaag in haar Volkskrant-column Martin ook nog even citeren. 'Tsja'.