De kracht van Twitter

Op Twitter circuleren - naast een hoop prietpraat - meerdere prachtige juweeltjes.
De tweets van Gerrie Merts volg ik al een tijdje. Zij versiert Twitter regelmatig met tips. Juweeltjes met bekende citaten, maar ook eigen schrijfsels en waardevolle tips. Hier komen er een paar:

  (@Gerrie_Merts)

Dim het licht 2 uur voor je gaat slapen, je slaapt beter, heeft met melatonine te maken!

Hartversterker nodig? Healing sound voor je hart: Haaaaaaa, 3x, lang aanhouden

Oud Chinees spreekwoord zegt: de meeste ziekten ontstaan door wat je mond binnenkomt en de meeste problemen door wat je mond uitgaat.

Zie je het ook, die fonkelende diamantjes in de sneeuw? Het schittert, sprankelt, verandert, leeft

Doe niet zo ingewikkeld! Probeer gewoon het voor een ander wat leuker te maken! Je vaart er wél bij

#vriendelijkheid bouwt bruggen. Uiteindelijk kunnen we de wereld ermee redden!!

Glimlach je al? Mondhoeken omhoog, laat je ogen meedoen, voel liefde en dankbaarheid, hou van jezelf en laat iedereen daarin delen. Fijne zondag!!

"Vrede op Aarde" begint met vrede en vriendelijkheid in je eigen kleine kringetje

Affirmaties zeggen op je hometrainer, dat schiet lekker op, je bent zo bij 10 km en het werkt naar twee kanten!!

Verwacht altijd het beste en verheug je alvast daarop

Mudra voor meer energie en vitaliteit: de Shivalinga: rechtervuist met duim omhoog in kommetje van linkerhand. Zo vaak je wilt

Dingen zijn niet zoals ze lijken, iets anders zijn ze ook niet

De bospaden zijn glibberig van het natte verterende blad. Met aandacht lopen, behoedzaam je voeten neerzetten, mooie loopmeditatie

Niet wàt ga ik vandaag doen, maar hòè ga ik het vandaag doen! Tja, ik begin maar met rechte rug en een glimlach!

Wat een mooie lage mist achter de vijver, nu wil ik daar nog wel ree doorheen zien lopen, desnoods een zwart hangbuikzwijn

Train je glimlachspier, loopt van onderste ooglid naar thymus, geeft meer levenskracht en weerstand!!En... je glimlach doet de hele wereld goed

Hebben jullie dat ook wel eens, dat ineens je kracht weer terugkomt, zo'n potverdorie-moment. Dat je zelf weer de touwtjes in handen neemt

Leuke manier om je zelf te leren kennen: Wat vind je van een ander wat zeg je over een ander? Dat zegt alles over jou (mij)

Op een oude schommelbank in windvrij hoekje in de zon, vlucht ganzen trekt luidruchtig van oost naar west, engelenveertje in je hand. Geluk!

Vandaag heb ik mijn Feng Shui-bril op. Stroomt de chi wel? Oei wat een rommel in de welvaarthoek, ik moet ingrijpen

Mijn buro staat in de relatie-hoek...rommeltje! Gauw die oude vriendinnen maar eens bellen, chi moet immers stromen. blad leeggemaakt. FengShui

FengShui-bril! Welk hoekje in de kamer maakt me blij? Geeft kracht? Wat haalt mijn energie omlaag en hoe ga ik daar wat aan doen?

Als je glimlacht, lacht de wereld terug!! Fijne maandag, lieve Tweeps!

As I say it, so it is! Abara cada bara, toverformule uit de Kabbala! Spelen in het Kwantumveld, as I say it so it is!!!

Soms denk je, ach waarom zou ik ze dat nou gaan vertellen, is het nou zo belangrijk? En dan hou je een tijdje mond.....

ik zeg nx, ik heb er geen woorden voor: zulk mooooi weer!

Bij stress stopt je lichaam met vernieuwing van je cellen; duurt stress te lang, dan raak je uitgeput omdat weerstand lager wordt. O zit dat zo!

Nog 1 tegen stress: de matangi-mudra,vouw je handen,maar wijsvingers omhoog toppen tegen elkaar! Ja wat ik zelf nodig heb, geef ik maar door.

Ga puinruimen

Afgelopen vrijdag, de 13e (ik tartte het lot, ik weet het) hield ik het eerste schrijfcafé van dit jaar. Eén van de opdrachten was een 10-minuten-sprintje te schrijven naar aanleiding van intuïtief getrokken Wijsheidskaart. Ik schrijf vrolijk mee en ook ik 'kreeg' een kaart.

Ik schreef en was me ervan bewust misschien wel een kant van mij te laten zien, die ik liever niet wereldkundig zou willen maken. Maar de keuze om het voor te lezen of niet, maak ik gewoonlijk pas na het schrijven. Vooral om me te laten verrassen wat er uit mijn pen vloeit. Ik schreef:

Heksendag en wat trek ik voor een kaart? Vrouw met bezem. In een ferme zwiep veegt ze de vloer. Precies zoals ik het zou doen. Puin verplaatsen. Even nog hier leggen, ik kan er vast nog wel iets mee.
Zwierende haren, wapperende sjawl, stoere trui, creatieve rok. Ik voel me wel verbonden met deze puinruimende dame. De kleuren van de kaart zijn mijn kleuren. Alleen die sloffen, nee, die zet ik gelijk bij het grofvuil. Wel meteen wegbrengen, anders verhuizen ze weer naar het hoekje 'nog-even-niet-weg. Puinruimen. Echt mijn issue. Ik kan moeilijk iets weggooien. Of eigenlijk helemaal niet. Lastig, want het kan prettig zijn. Een leeg huis, of eh ... een lege kamer, nee, een lege hoek. De kerstboom stond tot vorig weekend in de kamer. Nu die weer weg is, is de kamer zo heerlijk leeg. Ik zou liever nog meer leegte om mij heen willen hebben. Opruimen.
Ordenen. Dat kan ik prima. Steeds weer nieuwere, handigere dozen, met opschrift zodat ik precies weet wat er in zit. Of in zou moeten zitten. Ik ben wel veel tijd kwijt met vinden. Zoeken doe ik liever niet, dat is onbegonnen werk. Daar zit geen einde aan. Nee, liever vinden. Ik ben altijd erg blij als ik weer iets gevonden heb. Euforie! Tot het volgende item wat gevonden mag worden. Zoektocht - vindtocht. Dit woord voeg ik toe aan de Nederlandse taal. Ik geef het weg, zodat iedereen dit kan gebruiken. Naar believen.
Opruimen van puin. Leuke klus. Zeker met zo'n bezem.

De les van de kaart is: Ga aan de slag met een psychische schoonmaak. Hoeveel puin draag je met je mee in je energieveld? Puin wordt veroorzaakt door irritaties, stress, onafgemaakte zaken, en mentale en emotionele gifstoffen. Het leidt de aandacht van het genezingsproces af en berooft het van zijn kracht.

Ik schrijf hierover in 5minuten: Psychische schoonmaak. Onrust draag ik mee, maar ook nog onafgemaakte zaken. Dat-wat-nog-moet, omzetten in Dat-wat-nog-mag. En ook dat het allemaal niet ineens 'moet'. Uitsmeren. Uitsmeren in tijd en ruimte. Hoewel dat laatste weer het gevaar heeft dat het in een hoekje terechtkomt met het idee er later nog iets mee te doen. Of omdat het toch eeuwig zonde is om het weg te doen. Vanwege herinneringen of emoties die eraan vastzitten.
Ruim het toch eens op, meid!

Mijn doel: onnodige gedachten en emoties loslaten.

Hierover schreef ik mijn reactie in 3 minuten: Om erachter te komen wat onnodige gedachten zijn, moet ik ze eerst zoeken en hebben. Het voelt raar om dat wat ik me niet bewust ben, op te zoeken, te vinden, om ze vervolgens in de categorie 'onnodig' te plaatsen en ze dan los te laten. Maar als dat vandaag mijn opdracht is, wil ik deze uitdaging wel aan. Kom maar op, mijn onnodige gedachten, dan laat ik jullie met liefde los.

Pennevrucht

De weefster

spotted at www.Yeeeeee.com*

Iedere dag van de week, week na week, maand na maand, zit Jamila aan haar weefgetouw. De mooiste weefsels ontstaan onder haar met eelt bedekte handen. Ingewikkelde patronen verwerkt zij in haar stoffen. Meter na meter. Ze verdient er een goede boterham mee. Voor haarzelf, haar man en hun acht kinderen.
Jamila maakt lange dagen. Neemt nauwelijks pauze. Inslag na inslag. Het patroon heeft ze op de scheringdraden geprikt. De nieuwe bollen kleurige wol tooien haar weefgetouw, het weeftoestel dat zij sinds haar 4e dagelijks haar dagen laat vullen.
Toch, toch... een dromerige blik glijdt langs het werk. Is dit het nou? Hoeveel kleden heeft zij geweven? Hoeveel gaan er nog komen? Ze droomt van een andere wereld, een ander leven, waarvan ze niet eens weet of die wel bestaat. Het is haar fantasie dat haar beelden geeft van een ander leven. Een leven met meer afwisseling. Meer uitstapjes. Meer contact met anderen.
Ze klaagt niet. Maar het knaagt.

De marktkoopman

spotted at www.Yeeeeee.com*

Ibrahim staat op de markt. Zijn handelswaar zijn zorgvuldig samengestelde stoffen met de meest exclusieve motieven. De handel gaat goed. Zes dagen per week staat hij aan het begin van de markt met de rollen stof. Vaste klanten komen met grote regelmaat kijken of er juist die nieuwe stoffen zijn aangekomen, waar zij zo naar uitkijken. Het gaat goed met de verkoop en er valt niets te klagen.
Maar Ibrahim heeft andere beelden in zijn hoofd. Hij wenst een ander leven. Een leven met zijn vrouw Jamila en hun acht kinderen.
Reizen zou hij willen maken, contacten leggen. Maar hij durft er met Jamila niet over te praten. Zij is zo gedreven in het weven. Zij leeft om te weven.
'Leven is weven en weven is leven', roept ze regelmatig.
Waarom zou hij met zijn onzinnige wensen, dat waar zij - de vrouw waar hij zoveel van houdt - voor leeft, verstoren door zijn verlangens?

bronvermelding: de afbeeldingen komen van deze link

Ik wil niet schrijven over ...

Vandaag staat in het teken van onderwerpen waar ik niet over wil schrijven. In de jaren dat ik een papieren dagboek bijhoud, vallen er dingen op. Ieder dagboek eindigt met een lijst van thema's waarover ik in dat boek geschreven heb. Gewoon bijhouden wat mij bezighoudt, zodat ik na een aantal jaren alleen de laatste pagina's hoef open te slaan om te zien wat mijn aandacht trok in de periode van het dagboek. Dat is in eerste instantie praktisch. Dan hoef ik niet alles door te lezen - mijn rij dagboeken breidt zich jaarlijks uit. Als ik wil weten wat ik beschreven heb in 2001, welke onderwerpen uit mijn pen vloeiden, dan is een lijstje wel heel gemakkelijk.

Juist door die lijstjes valt het me op dat er thema's zijn, waar ik liever NIET over schrijf, of eigenlijk: die nooit beschreven zijn. Als ik niet lekker in mijn vel zit, dan kost het mij veel moeite op de pen op te pakken. Want: schrijven moet vooral leuk zijn.

Nu ik Innerlijk Pelgrimeer, rollen de onderwerpen waar ik niet over wil schrijven zomaar uit mijn pen. En dat is confronterend. Door het schrijven op deze manier, wordt mij veel, heel veel duidelijk.  Ergens in mij zit zo'n grote lijst van alles waar ik niet aan wil. Maar ik heb niets te willen. Ik zal wel moeten, want ik wil opruimen. Opruimen en vooral wel heeeeeel eerlijk zijn naar mezelf toe. Dat waar je over schrijft, zegt iets over jezelf. Maar dat waar je niet over schrijft is veel waardevoller. Dat is de beerput die opengaat. Niet zo'n klein laagje ver weg onderin een ondergrondse put, maar een pruttelend putdeksel dat vanzelf oplicht, omdat er teveel in zit en een weg naar buiten zoekt.

En dat gebeurt zomaar als je Innerlijk Pelgrimeert. Kilometers schrijft, over allerlei zaken waar ik niet over nagedacht heb. Gewoon beginnen en zien waar het schip strandt. Ik ben een weg in geslagen en een weg terug kan ik niet vinden. Wil ik niet vinden. Het maakt het schrijven interessanter, het leven waardevoller.

Wil je meer weten over Innerlijk Pelgrimeren? Klik dan hier.

Zomerherinnering

Ik lig in bed. 't Is allang kinderbedtijd. De zomer duurt en duurt. Die middag hebben we in de teil gespeeld. We werden helemaal nat. Dat mocht: 't is immers zomer. Na het eten moesten we toch echt naar bed. Ik mag een kwartiertje later naar bed dan mijn broertje. Die slaapt al. Ik word naar bed gebracht door mijn vader.
"'t Is zo warm, mag het raam open?", vraag ik.
"Beloof je dat je niet uit het raam gaat hangen?"
Ik beloof het.

De ramen worden opengezet en het gordijn vangt wat wind.
De zon speelt met het gordijn en af en toe valt er een streepje zonlicht tegen de zijmuur boven mijn bed.
Ik hoor koffiekopjes rammelen. Ze worden op de tafel in de tuin gezet.
Mijn vader is inmiddels in de tuin gekomen en lokt een merel, door met een fluitconcert te beginnen. De merel antwoordt.

Mijn moeder babbelt met de buurvrouw. Over het hekje. Ieder in haar eigen tuin. De buurhond Hassan blaft. Nadat hij stil is, hoor ik afwisselend de stem van mijn moeder en die van mevrouw de Vries. Ik kan niet horen wat zeggen. Hoeveel moeite ik ook doe.

Ineens hoor ik m'n moeder zeggen: "Ik ben 36!"

36? galmt het door mijn hoofd.
36! Wat heb ik een oude moeder.
36. Dat vertel je toch niet. Als je zo oud bent, zeg je toch niet hoe oud je bent.
36. Dat ga ik nooit halen.

Ik kijk naar mijn broertje. Hij slaapt.
Zou hij weten dat onze moeder zo oud is? Nee, hij slaapt.
Voor hem is het al morgen.
Voor mij nog lang niet. Ik kan de slaap niet vatten.
't Is ook zo warm.
En buiten is het nog zo licht!


Pantoem

Ik lig in bed en de hele wereld is nog buiten.
Mijn broertje slaapt al,
voor hem is het al morgen.
De zon speelt met het gordijn.

Mijn broertje slaapt al.
Het gordijn vangt wat wind,
de zon speelt met het gordijn
een streepje zonlicht valt op de zijmuur.

Het gordijn vangt wat wind.
Het is nog zo warm.
Een streepje zonlicht valt op de zijmuur.
Buiten is het nog zo licht.

Het is nog zo warm.
De zomer duurt en duurt.
Buiten is het nog zo licht.
Ik lig in bed en de hele wereld is nog buiten.

De brief

Eerder schreef een postje (klik) over een brief die onderweg is naar mij toe. En eerlijk gezegd was het een beetje naar de achtergrond verdwenen. Er was inmiddels al weer zoveel gebeurd.

Tot vandaag.

Vandaag, op de derde lentedag-op-rij, bracht de postbode de felbegeerde brief. Ik kwam net terug van een korte wandeling en zag bij het openen van de voordeur, de post op de mat liggen. Tussen enkele bankafschriften en een rekening zat een brief.

Een brief van ver. Uit een ver en warm land.

De postzegel was een niet-Nederlandse. Ik herkende het handschrift niet. Aan de poststempel kon ik opmaken, dat de brief een paar dagen onderweg is geweest. In eerste instantie wilde ik de enveloppe openscheuren - wie schrijft mij nu uit den vreemde? - maar op tijd realiseerde ik me: deze rijk-versierde enveloppe wil graag in rust en met beleid geopend worden.

Ik dwong mijzelf eerst mijn jas uit te trekken en deze aan de kapstok te hangen. Ik nam de post en mijn tas mee naar de keuken, waar ik de enveloppe een klein stukje opende. Even wachten, daar hoort thee bij. De waterkoker vulde ik met water, zette hem op de houder en zette alles klaar om thee te zetten. Ik probeerde het handschrift te plaatsen, helaas.

Eindelijk kon ik de enveloppe openen. Verbeeldde ik het me? Rook ik kruiden en een lentelucht uit een ander land? Er schoten allerlei beelden door mijn hoofd: ik sloot even mijn ogen. Een comfortabele woning op een heuvel, uitzicht op een vallei waarover een lentesluier hing en iets verderop een brede rivier, meanderend door het landschap. De zon scheen volop, de lucht is hei-ig naar de horizon toe. Ik zag narcissen en wilde blauwe druifjes, een bloeiende prunus. Ik hoorde de vogels kwetteren, er blafte een jonge hond. Ik hoorde glasgerinkel, een fles die ontkurkt werd, het inschenken van een glas.

Inmiddels kookte het water voor de thee in mijn keuken. Tijd voor mijn thee en mijn brief. De brief die van ver kwam en een tijdje onderweg is geweest om mij te bereiken.

Er is een brief voor mij

Er is een brief voor mij onderweg. Ik wéét dat hij onderweg is, alleen weet ik niet van wie hij komt en wanneer. Maar ik voel het, ik wéét het. Elke dag, voordat de postbode ons hof oploopt, sta ik al wat te dralen voor het raam, alsof daarmee de postbode sneller loopt. Sneller loopt ... mijn huis voorbij.
De Brief. Ik fantaseer van wie hij komt. Ik ga een heel lijstje met namen af in mijn hoofd en bij sommige namen denk ik: 'Ja, die zal mij schrijven. En wat zal de boodschap zijn?'
Wat is er toch met handgeschreven brieven? Juist in de tijd van Twitter, Hyves en Facebook. Elke dag ontvang ik wel mail van jan-en-alleman, maar een heuse brief, die komt niet dagelijks. Ik voel teleurstelling als de postbode mijn huis voorbij loopt. En ik voel een lichte vreugde als hij het tuinpad oploopt. Vanachter mijn raam volg ik zijn handelingen, maar die brief, De Brief, zie ik nog even niet. Ik loop naar de brievenbus en zie gewone post, rekeningen, een uitnodiging, maar niet De Brief.
Hoopvol denk ik: 'Morgen, morgen komt De Brief.' Zaterdags ben ik het meest teleurgesteld: dan moet ik twee dagen wachten. Op zondag wordt geen post besteld, dan viert de postbode zijn zondag. Op maandag is er nauwelijks post, dus pas op dinsdag begint het ritueel rondom de brief opnieuw.
M'n keukentafel is al netjes geordend: een doosje met koekjes en chocolaatjes staat al te wachten naast een leeg kopje. Ook zij wachten op De Brief.
Ik stel me het tafreel al voor: De Brief is gekomen, ik leg hem op tafel. Schenk een kop thee in, open hem en ...

Maar dat is nog niet aan de orde. Ik zoek een briefopener en leg hem naast de koekjes. Want er is een brief voor mij onderweg.

 

Brug bij 't Gulden Vlies, in de Koorstraat, Alkmaar, waar gisteren het maandelijkse Shodo Schrijfcafé plaatsvond. Daar heb ik de bovenstaande tekst als een 10-minutensprintje geschreven.

Harten

Er is veel veel synchroniciteit; ook in de eerste week van 2011 ervaar ik het volop. Gisteravond schoof de Scribo-schrijfgroep aan aan mijn keukentafel. Zoals ik al eerder meldde in een vorig postje schrijven wij ons door de chakra's heen en gisteravond was het de beurt aan het hartchakra. Schrijfgroeplid Y. had de leiding én de touwtjes in handen. Zij liet ons eerst een paar opdrachten schrijven en aan elkaar voorlezen. Tot het moment dat er een grote tas op tafel kwam, waar rollen groen (de kleur van dit chakra) geruit papier uit te voorschijn kwamen vergezeld door een grote stapel tijdschriften. Of we maar 'even' een hart wilden knippen en in de tijdschriften teksten, woorden en plaatjes wilden zoeken om ons hart op te vullen. De tafel was te klein, zodat er niet alleen op tafel, maar ook op de grond werd gezocht, gevonden, geknipt, gescheurd, geschikt en geplakt. Ondertussen vlogen de verhalen over tafel. Het eindresultaat mag er zijn.

Vandaag las ik op mijn gemak de laatste nieuwsbrief van Kriebels & Krabbels en wat schetst mijn verbazing? K&K heeft het voornemen een al wat ouder project nieuw leven in te blazen. Hier kun je haar Beelden van de Ziel bekijken. En als je wilt kun je je aanmelden. Wellicht dat wij elkaar daar ook ontmoeten.

Scribo-schrijfgroep

Na de periode van Sinterklaas, Chanoeka, Kerst en Oud-en-Nieuw is het langzamerhand tijd om het 'gewone' leven weer een kans te geven om weer op de rails te komen. En dat doe ik onder andere met het creatief en reflectief schrijven. Sinds een paar maanden ben ik lid van de Scribo-schrijfgroep, een groep dat al een tijdje actief was in Alkmaar en omstreken. Toen er een plaatsje vrij kwam, kon ik aanschuiven. Ondanks dat de groep elkaar al een paar jaar kent, was het binnenkomen als plaatsnemen in een warmbad. En na een paar keer bij elkaar gekomen, iedere maand een keer, ben ik één van hen geworden. Wij maken een schrijvende reis door de Chakra's. Op toerbeurt reizen we naar de verschillende schrijfgroep-leden. Degene bij wie wij zijn, is de gastvrouw van de avond en degene bij wie we de vorige keer waren, verzorgt de avond met de verschillende schrijfopdrachten. En vanavond komen ze afzakken naar het 'verre' zuiden, onder de rook van Amsterdam. Mijn avond kan niet meer stuk.

Als onze rookstoel vertellen kon

In onze huiskamer stonden twee rookstoelen. Ieder met van die heerlijke dikke kussens om op te zitten en tegen aan te leunen. Eén stel was groen en de andere okergeel. Wanneer deze stoelen binnen gekomen zijn, weet ik niet; ik herinner mij geen tijd zonder. Zij waren getuige van alle huiselijke taferelen. Zij hebben de tv binnen zien komen, ergens in de jaren 60 en keken met ons mee op de woensdagmiddag naar De Verrekijker, Rikkie en Slingertje, Pipo de Clown.

Onze schoolverhalen zogen zij op. Net als alle kinderpartijtjes met de buurtkinderen. Verjaardagen, jubilea, recepties, begrafenissen, Sinterklaasvieringen, Kerst, Oud-en-Nieuw, Pasen, Pinksteren, examenfeestjes.

Zij waren er toen Tante Mini lange tijd elke donderdagmiddag op de thee kwam om de familienieuwtjes uit te wisselen. Oma die soms op woensdagmiddag met haar half-natte haren, in de keuken voor de open oven zat om haar pasgewassen lange haren te drogen. Ik keek jaloers naar haar handige vingers die een dikke vlecht knoopten, om dan later in een stevige knot opgeborgen te worden.

Als onze rookstoelen vertellen konden, hadden ze meer dan een mensen leven nodig om alles door te vertellen.

De werkelijkheid is anders

Wat kan er bedoeld worden met ‘werkelijkheid’ of liever gezegd ‘DE werkelijkheid’? Het is voor ieder mens anders. Kwestie van interpreteren. Kwestie van kijken, horen, zien, proeven, voelen. Mijn gras is groen. Is het gras van mijn buurman groener? Is het gras groener aan de andere kant van de heuvel? Hoe groen kan groen zijn en wat is groen? Ervaar ik groen hetzelfde als mijn buurman of degene die aan de andere kant van de heuvel woont? Er zijn mensen die het gras helemaal niet als groen ervaren. Die mensen hebben een andere kleurdoos. Kleurdozen met 6 kleurtjes. En geen kennis van mengen, mixen. Anderen hebben een kleurdoos met 144 verschillende kleuren. En vaak ook geen kennis van mengen ofmixen, misschien omdat dan ‘alle’ kleuren al aanwezig zijn en er nauwelijks een uitdaging te vinden is.

Met De werkelijkheid gaat het net als met De waarheid. Er is geen De waarheid. Iedereen heeft zijn eigen waarheid. Je ziet iets en vult gelijk in. Een eigen invulling, interpretatie, kleur, geluid, beeld, smaak en sensatie. De mens legt er iets van zichzelf in. Als kind al keek ik graag naar zonsondergangen. Ik was verbaasd over al die kleuren, die van hel en fel langzamerhand in pastel overgingen, tot de nacht de deken over het landschap drapeerde. Iedere ansichtkaart met een zonsondergang moest ik hebben. Ik spaarde zonsondergangen.

Mijn opa wist het stellig. Hij zei me: "Als je van zonsondergangen houdt, dan ben je depressief, of heb je in ieder geval aanleg tot depressiviteit." Gelukkig heb ik geen weet van depressiviteit; ik ben – zoals ieder mens - weleens somber, maar depressief, nee, dat kan ik niet zeggen. Tot op de dag van vandaag geniet ik van zonsondergangen. Even een klein momentje van reflectie, een moment van stilte. Maar misschien is de werkelijkheid wel anders.

Sneeuw

De ‘witte’ sneeuwlaag dooit langzaam weg van ons hof. Waar zijn die spontane sneeuwbalgevechten gebleven? Via de media hoor ik van geweldplegingen na het gooien van een sneeuwbal. Zeker mensen die nog nooit zelf een sneeuwbal hebben gegooid. Twee weken geleden, op zwarte – witte – vrijdag en wij allen overvallen werden door sneeuwval, stond ik in 020-zuid te wachten voor een stoplicht, toen een fietster ontdekte dat fietsen niet meer lukte. Zij parkeerde haar fiets tegen de gevel, dook naar beneden om sneeuw te graaien, vormde met haar handen een sneeuwbal en keek hoopvol in de richting van mijn auto. Zij mime-de: Mag het? Ja? Echt? Mag het echt? Haar sneeuwbal raakte mijn zijraam vol. Ik keek naar haar reactie, maar zij was al weer in oog-contact met een volgende automobilist. Van hem mocht het niet. Stel je voor. De man was het kind-in-hem kennelijk verloren in één van de sneeuwbalgevechten in zijn jeugd. Ik herinner mij een sneeuwbalgevecht in ons straatje begin jaren 60. Hoe ontstaat zoiets? Niets gepland, geen afspraken, wel heeeeel veel sneeuw. Ineens was daar het magische moment en kwamen bijna alle bewoners – jong en oud – naar buiten, dik ingepakt, om sneeuwballen naar elkaar te gooien. Ik nam er geen deel aan, maar genoot met volle teugen vanachter het raam in de woonkamer. Verschillende groepen vormden zich. Ineens was het voorbij: zo snel het begon, zo snel was het weer voorbij. En ik? Ik wachtte op het volgende gevecht. Ik wachtte en wachtte en ik wacht nog steeds.

Sneeuw

1 witvlokkige bevrozen waterdamp
2 zwarte sneeuw; zien armoe lijden
3 cocaïne
4 bevroren water
5 natuurverschijnsel
6 witte vlekjes op het beeldscherm van een tv

Write On Wednesday, wil je ook mee doen? Lees hier de spelregels.

Klik klik

Ergens op het www - hier - las ik de volgende woorden, die geschreven werden op 24 april 2009, 2 dagen na de dood van Martin Bril:

‘De flow hapert nog maar de zin groeit. Vanmiddag, op m’n rug liggend tussen de paardebloemen, keek ik naar de wolken en schoot een gebedje. Lieve meneer Bril, bent u al in de hemel? Vast wel. U heeft me leren kijken. Dankzij u kan ik kleine dingen groot schrijven  en grote dingen klein. Zodat alles lekker in balans is. Geef mijn broertje een kus van me, knuffel hem even en fluister af en toe een mooi zinnetje in mijn oor.

Dank u wel, meneer Bril.’

Het zijn de woorden van C - klik - die ik de laatste weken volg en waarvan ik oude postjes lees. Het zouden zomaar mijn woorden kunnen zijn; ik praat af en toe met hem: ‘Martin, regelmatig lees ik de column over “De poes die alles ziet.” Die tekst – Volkskrant, 24 september 2008 – hangt thuis in mijn lift en vraag me af of je jouw poes nog regelmatig ziet. Of is de poes inmiddels bij jou “thuis” aangeschoven en zijn jullie voor altijd samen?’

Als ik verder kijk - klik -, zijn er meer mensen die hun gedachten hierover hebben achtergelaten. Gedachten van anderen, omgezet in schrijfsels, die ik, zonder veel moeite, op mijn scherm tover en lees en herlees… Ondanks de leegte van het gemis, ervaar ik geluk. Zucht.

Dank u wel, mevrouw C.

PS: laat nu Sylvia Witteman vandaag in haar Volkskrant-column Martin ook nog even citeren. 'Tsja'.

Een kleine dom van Keulen

"The act of writing is what moves things forward" - Seth Godin

Een kleine dom van Keulen stond er op de radio in de huiskamer van mijn opa en oma. Geen moment haalde ik het in mijn hoofd om te vragen of ik daar mee mocht spelen. Het was een beeldje dat op de radio hoorde, alsof het ons in de gaten hield. Ik vraag me nu af wie dat beeldje meegenomen heeft, een cadeau voor mijn grootouders. Mijn opa is nooit over de grenzen van ons land geweest; mijn oma is na zijn overlijden met mijn moeder en haar zusters met een boot over de Rijn gevaren. Daar zijn foto's van, dus dan geloof ik dat. Mijn opa heeft vlak voor zijn overlijden van mij een boek geleend, met korte impressies en foto's van Canada, waar ik het jaar daarvoor was geweest. Hij vertelde mij van zijn broer Henk, die in Canada woonde, en dat hij die zo graag nog een keer wilde zien. Opa wist dat dat er niet meer van zou komen, zijn tijd zat er bijna op. Ik genoot van het kijken naar opa, terwijl hij met zijn oude dikke knuisten het boek liefdevol doorbladerde in de hoop op één van de vele foto's ineens zijn broer tegen te komen. Niagarawatervallen, Toronto, Québec, Montreal, Edmonton, Winnipeg ... "Ben jij hier geweest? Heb jij dit ook gezien?", vroeg hij meerdere malen als een foto zijn aandacht wat langer trok. "Nee opa, ik was daar maar 3 weken en dat land is zooo groot!", antwoordde ik dan.
Bijzonder dat in het leven van mijn opa nooit een kans is geweest om de grens over te reizen. Er was nauwelijks gelegenheid om op vakantie te gaan. Mijn grootouders gingen later - in de jaren 60 - met ons gezin mee naar Ommen, waar we een paar jaar lang in de zomervakantie naar toe gingen om daar te logeren op een boerderij. Daar haalde hij zijn hart op. Vissen, wandelen met mijn broertje, met z'n allen naar de markt, 's nachts kijken bij het geboren worden van zoveel biggetjes, de watergevechten. De dagen waren niet lang genoeg om alles wat wij wilden te laten gebeuren. En dan toch nog nooit de grens over geweest. Zelfs niet naar Keulen om daar de Dom te bekijken en er een miniatuurbeeldje van mee te nemen.

Je eigen plaats vinden en bewaken

Is het lastig een eigen plaats te vinden? Het vinden hoeft niet zo'n klus te zijn. Het komt op je pad: een nieuwe baan, een vriendengroepje, of sportvereniging. Er is altijd wel een kiertje waar je doorheen kunt en dan is een aansluiting vinden niet moeilijk. Jezelf zijn in een nieuwe groep is het enige wat je kunt doen. Een plaats behouden is een moeilijke kwestie. Dat heeft allles te maken met verwachtingen. De eerste indruk geeft vaak iets te verwachten. Van beide kanten. Die verwachting waarmaken kan alleen als van beide kanten bekend is, wat men van elkaar verwacht. En daar zit hem de crux. De nieuwkomer moet direct de grenzen aangeven en die bewaken. Geen water in de wijn doen, geen concessies; dat is een veel gemaakte fout, die binnen no-time problemen kan geven. Als je ervoor gekozen hebt - bewust of onbewust - niet jezelf te zijn, maar jezelf een houding of een gedrag aanmeet, dan is het een toneelspel, tot jouw masker afvalt. En dan heb je de poppen aan het dansen.

Schrijfveer

Vanmorgen las ik de Schrijfveer 'Een klein schaartje' en direct plokte er bij mij een herinneringsluikje open:

In onze familie waren er ook gebeurtenissen als deze. Zo herinner ik me nog 'als de dag van gisteren' de Sinterklaasavonden bij mijn opa en oma. Vooral mijn opa (hij is dit jaar 35 jaar geleden overleden) speelde ieder jaar een hoofdrol. Zijn cadeautjes en surprises werden niet uitgepakt, nee, dat was een heel ritueel: er kwam een klein zakmes (niet inklapbaar) tevoorschijn en elk touwtje werd losgeknoopt, ieder plakbandje vakkundig losgesneden en elastiekjes moesten eerst om zijn pols. Het cadeaupapier werd keurig gladgestreken en netje opgevouwen of om een stok gewikkeld, 'voor later' of 'altijd handig'. Een uur lang uitpakken was hem niet vreemd. Een tante van mij maakte eens een schortje voor hem, als surprise, met een speciaal vakje op de buik voor het zakmes en meerdere zakjes voor de touwtjes, elastiekjes e.d. Vanaf dat jaar droeg hij dat schortje tijdens de pakjesavonden. 'n Dierbare herinnering, dankzij de schrijfveer 'Een klein schaartje'.

Auto

In mijn omgeving is het ‘hot’ geen auto te gebruiken. Alles op de fiets en als het niet anders kan: dan is er het openbaar vervoer. Kinderen worden op de fiets naar school gebracht – een enkel kind fietst zelf op een onwaarschijnlijk klein fietsje met vlaggetje - en daarna worden de boodschappen gedaan. Met overvolle tassen, het liefst aan het stuur, banen hun berijders zich een weg dwars door de drukke stad, verkeerslichten worden genegeerd, bij voorkeur over de stoep en tegen het verkeer in rijdend. Het lijkt wel een parallel universum dat bij tijd en wijle het mijne kruist. Autorijden levert in sommige gezelschappen direct heftige discussies op. Automobilisten begrijpen fietsers niet en omgekeerd. Af en toe lijkt het wel, alsof ik mij moet verdedigen. Als ik een fietser in de stromende regen tegenkom, of zoals gisteren tijdens een sneeuwbui, capuchon op en midden op de weg, dan lijkt het wel alsof de fietser denkt: ‘Weer zo’n automobilist die lekker droog zit en mij wel ziet.’ Dat zou best wel kunnen, maar helaas ziet een automobilist een fietser vaak over het hoofd. Helemaal als er geen verlichting wordt gebruikt.

Ik kan niet fietsen en ben ik geheel op de auto aangewezen. Heerlijk, ik houd van het autorijden. Bij voorkeur rijd ik door de polders en mijd ik snelwegen. Mijn auto brengt mij overal naar toe. Ik geniet van alles wat ik om mij heen zie. Op die enkele fietser na, die mijn pad gevaarlijk kruist.

Write On Wednesday, ook mee doen? Lees hier de spelregels.

Pak(ken)

Sinds een paar weken zit hij in mijn hoofd. Ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed. De hele dag hobbelt hij met mij mee. Onder de douche, tijdens het tandpoetsen, het aankleden, terwijl ik mijn ontbijt klaarmaak en eet. In de file op weg naar het werk, zit hij naast mij in de auto. Op het werk zijn er momenten dat ik even los van hem ben, maar 's avonds op weg naar huis, in de file de andere kant op, zit hij weer naast me. We staan samen in de rij bij de kassa. Gelukkig bemoeit hij zich nog net niet met mijn aankopen en beslist hij niet, wat ik straks op tafel zet. Als ik geniet van mijn avondeten, zit hij stilzwijgend tegenover mij aan tafel. Hij zwijgt in alle talen. Hij zegt namelijk helemaal niets. Eigenlijk heb ik hem al die weken dat hij er is, nog helemaal niets horen zeggen. Ik zie hem ook niet; hij is er alleen. 'Wat doe je in mijn hoofd?' vraag ik hem. Hij antwoordt niet.
Hoe lang is het geleden dat wij echt samen waren? Ik begin te rekenen. 't Is zeker 40 jaar geleden, weet ik me nog te herinneren. Op de middelbareschool. In klas 3. Dat moet het laatste jaar geweest zijn, daarna ben ik van stad en school veranderd. En nu? Hoe kom ik met hem in contact? Ik open mijn Facebook-pagina en tik in het vakje onder de knop 'Vrienden zoeken' zijn naam. Er zijn linken naar meerdere pagina's. Het zal nog een hele klus worden al die pagina's te bezoeken, te lezen en er dan met een zucht erachter komen dat het de verkeerde is. Totdat... ik ineens zie dat ik op een pagina beland ben met een gemeenschappelijke vriendin heb: hè?

Ik lees de berichtjes die hij op zijn Facebookpagina plaatste. De laatste is van ... een paar weken geleden. Ik ben helemaal van slag. Wat nu, contact zoeken met de gemeenschappelijke vriendin? En dan? Ik besluit niet bij de pakken te gaan neerzitten, maar er een nachtje over te slapen. Morgen ... Die avond houd ik een gesprek met hem. Ik vraag hem hoe het met hem is gegaan de ... eh ... afgelopen 40 jaren - alsof we elkaar vorige maand nog spraken. Ik vertel hem van mijn werk, mijn vrienden, mijn leven en ik merk dat ik rustig word van het gesprek, dat een éénrichtingsgesprek is. Ik vertel; hij vraagt niets en geeft geen antwoord op mijn vragen. Toch voelt het goed. Ik schenk een glas wijn in voor mezelf, wetend dat hij niets van mij aanneemt. En dan sta ik op en pak mijn gsm uit mijn tas. Ik kies onder contacten het nummer van onze gemeenschappelijke vriendin. Ik ben blij haar stem te horen. Ik vraag: 'Heb jij nog contact met ...' Voor ik uitgesproken ben, vertelt zij mij dat hij in het ziekenhuis ligt. 'Hij ligt in coma, al weken, sinds hij dat ongeluk heeft gehad.' Ik hoor mijzelf zeggen: 'Waar ligt hij, ik wil er morgen heen.' We besluiten samen te gaan. Ik verbreek de verbinding, drink mijn glas leeg en ga naar bed. Alleen. Hij weet nu dat ik morgen bij hem op bezoek zal komen.

Pak(ken)
1 vracht
2 baal, bos, bundel
3 iets vast houden, grijpen, beetpakken
4 cadeau
5 een stel bovenkleren (jasje,vest,broek)
6 verpakking, al dan niet met inhoud
7 iemand te pakken hebben; beethebben en niet loslaten
8 bij de pakken neerzitten; moedeloos zijn
9 dat is een pak van mijn hart; een hele zorg minder
10 vangen, gevangennemen; betrappen 
11 een aantal voorwerpen die bij elkaar gebonden, opgerold, of met iets omwikkeld zijn, zodat zij één geheel vormen
12 hij heeft het erg te pakken; is erg verkouden, ziek, verliefd enz. 

Write On Wednesday, ook mee doen lees de spelregels

Inspiratie

Het laatste schrijfcafé van dit jaar, vond vanmorgen plaats in Café-Restaurant 1900 aan de Hogeweg 48 in Amsterdam-Watergraafsmeer.

Het groepje begint een stevig clubje te worden. Zo langzamerhand kan ik zelfs spreken van stamgasten. En 1900 is daarbij 'ons' clubhuis. En vanmorgen heeft één van de stamgasten de wens uitgesproken meer de diepte in te willen gaan. Meer te willen ontwikkelen. Daar ga ik een ander podium voor zoeken. Want het concept van een schrijfcafé is dat het in ieder geval vrijblijvend moet zijn en laagdrempelig. De komende maand gaan wij ontdekken of we naast het schrijfcafé ook een schrijfgroep kunnen vormen. Er gaat onderzocht worden of deze schrijfgroep 'The Artist's Way' - Julia Cameron - zou kunnen doorwerken. Ik ben benieuwd hoe dit zich gaat ontwikkelen.