De kracht van Twitter

Op Twitter circuleren - naast een hoop prietpraat - meerdere prachtige juweeltjes.
De tweets van Gerrie Merts volg ik al een tijdje. Zij versiert Twitter regelmatig met tips. Juweeltjes met bekende citaten, maar ook eigen schrijfsels en waardevolle tips. Hier komen er een paar:

  (@Gerrie_Merts)

Dim het licht 2 uur voor je gaat slapen, je slaapt beter, heeft met melatonine te maken!

Hartversterker nodig? Healing sound voor je hart: Haaaaaaa, 3x, lang aanhouden

Oud Chinees spreekwoord zegt: de meeste ziekten ontstaan door wat je mond binnenkomt en de meeste problemen door wat je mond uitgaat.

Zie je het ook, die fonkelende diamantjes in de sneeuw? Het schittert, sprankelt, verandert, leeft

Doe niet zo ingewikkeld! Probeer gewoon het voor een ander wat leuker te maken! Je vaart er wél bij

#vriendelijkheid bouwt bruggen. Uiteindelijk kunnen we de wereld ermee redden!!

Glimlach je al? Mondhoeken omhoog, laat je ogen meedoen, voel liefde en dankbaarheid, hou van jezelf en laat iedereen daarin delen. Fijne zondag!!

"Vrede op Aarde" begint met vrede en vriendelijkheid in je eigen kleine kringetje

Affirmaties zeggen op je hometrainer, dat schiet lekker op, je bent zo bij 10 km en het werkt naar twee kanten!!

Verwacht altijd het beste en verheug je alvast daarop

Mudra voor meer energie en vitaliteit: de Shivalinga: rechtervuist met duim omhoog in kommetje van linkerhand. Zo vaak je wilt

Dingen zijn niet zoals ze lijken, iets anders zijn ze ook niet

De bospaden zijn glibberig van het natte verterende blad. Met aandacht lopen, behoedzaam je voeten neerzetten, mooie loopmeditatie

Niet wàt ga ik vandaag doen, maar hòè ga ik het vandaag doen! Tja, ik begin maar met rechte rug en een glimlach!

Wat een mooie lage mist achter de vijver, nu wil ik daar nog wel ree doorheen zien lopen, desnoods een zwart hangbuikzwijn

Train je glimlachspier, loopt van onderste ooglid naar thymus, geeft meer levenskracht en weerstand!!En... je glimlach doet de hele wereld goed

Hebben jullie dat ook wel eens, dat ineens je kracht weer terugkomt, zo'n potverdorie-moment. Dat je zelf weer de touwtjes in handen neemt

Leuke manier om je zelf te leren kennen: Wat vind je van een ander wat zeg je over een ander? Dat zegt alles over jou (mij)

Op een oude schommelbank in windvrij hoekje in de zon, vlucht ganzen trekt luidruchtig van oost naar west, engelenveertje in je hand. Geluk!

Vandaag heb ik mijn Feng Shui-bril op. Stroomt de chi wel? Oei wat een rommel in de welvaarthoek, ik moet ingrijpen

Mijn buro staat in de relatie-hoek...rommeltje! Gauw die oude vriendinnen maar eens bellen, chi moet immers stromen. blad leeggemaakt. FengShui

FengShui-bril! Welk hoekje in de kamer maakt me blij? Geeft kracht? Wat haalt mijn energie omlaag en hoe ga ik daar wat aan doen?

Als je glimlacht, lacht de wereld terug!! Fijne maandag, lieve Tweeps!

As I say it, so it is! Abara cada bara, toverformule uit de Kabbala! Spelen in het Kwantumveld, as I say it so it is!!!

Soms denk je, ach waarom zou ik ze dat nou gaan vertellen, is het nou zo belangrijk? En dan hou je een tijdje mond.....

ik zeg nx, ik heb er geen woorden voor: zulk mooooi weer!

Bij stress stopt je lichaam met vernieuwing van je cellen; duurt stress te lang, dan raak je uitgeput omdat weerstand lager wordt. O zit dat zo!

Nog 1 tegen stress: de matangi-mudra,vouw je handen,maar wijsvingers omhoog toppen tegen elkaar! Ja wat ik zelf nodig heb, geef ik maar door.

Leegte

Op een sneeuwdag als vandaag heb ik huisarrest en gebruik ik mijn tijd om diepgang te vinden.
Mijn nieuwste boeken-aanwinst 'Aandacht voor pijn', geschreven door Vidyamala Burch, is niet een boek dat ik in 1 keer uit zal lezen. Het is meer een doeboek. Tussen de verschillende passages sla ik een ander boek open en lees een tekst van Meister Eckhart:

Vanuit, of in leegte kan iets nieuws ontstaan.
Leegte is de open gemoedshouding waarmee je kunt luisteren.
Vanuit leegte kun je alle kanten op. Ruimte.
Alles komt er uit voort. Leegte lijkt op rust en stilte.
Er zijn geen grenzen van tijd en ruimte.
Het is optimale vrijheid en rijkdom.
Tegelijkertijd is het dat zeker niet.
Het is niet eens de tegenpool van vol, drukte, volheid.
Want het is niets, leegte.
De verrukking van dit oneindig moment.
Alleen volkomen leegte is volledig vervuld zijn.

Het is misschien niet de meest makkelijk te begrijpen tekst. Ikzelf moest het een paar keer lezen, voor ik er maar iets van begreep. Iedere zin is genoeg om een tijd op te mediteren.
Sinds een maand beoefen ik Mindfulness. Ik maar denken dat ik leer mediteren terwijl ik op een stoel kan blijven zitten. Niets is minder waar. Niet alleen mijn hoofd beoefent mindful te zijn, mijn lijf, dat toch al niet zo lekker mee kan werken, moet er ook aan geloven. En vooral dat lijf protesteert enorm. Wat nou yoga-oefeningen? Mens, ga toch in een hoekje van de bank zitten. Laat het lijf nou maar gewoon haar eigen weg gaan. Tsja. Tot ik mijn trainster mij laat adviseren: aandacht voor jouw pijn.

Liever ervaar ik de verrukking van dit oneindig moment!

363 Michel Fugain

Une belle histoire



De eerste keer dat ik dit nummer hoorde moet ergens halverwege de jaren zeventig geweest zijn. Ik studeerde in die tijd naast mijn werk. Samen met collega R. volgde ik de lessen en regelmatig hadden we wat tijd 'over' tussen les en werk. Wij reisden samen en aten onderweg een broodje of een kop soep in een cafetaria en-route. Maar het kwam ook voor dat we even tijd namen om een kop koffie te drinken bij hem thuis. Daar lag Michel Fugain op de pick-up en zong dit lied. In de tussentijd fantaseerden wij over vakanties in Frankrijk. Zonovergoten dagen, met de lelijk eend - 2CV - langs velden vol koren of zonnebloemen. Wijn zou het enige zijn dat we dronken en natuurlijk aten we alleen stokbrood met verse kaas of paté.  Het hele land doorcrossen onder begeleiding van alleen deze muziek. Van camping naar camping. De hele zomer lang...

En nu ik dit allemaal beschrijf, heb ik heimwee naar die tijd. Begin 20 waren we en de wereld lag aan onze voeten. Alles was nog mogelijk.

Het is er nooit van gekomen.

Vele jaren later wandelt Une belle histoire nog regelmatig mijn omgeving binnen. Het liefst hoor ik Michel Fugain, maar Alderliefste mag er ook wezen, samen met Paul de Leeuw. Geen 1 op 1 vertaling, maar Franse teksten gelardeerd door Nederlandse.

Wat een mooi moment
Een ademloos gesprek
Met alleen maar vlinders om ons heen
´k Weet niet wat je doet, ik weet niet wie je bent
Maar ik voel me even niet alleen, niet alleen
Wat een goed gevoel die speling van het lot
Ook al weet na een dag de regen
Alle sporen uit te vegen
Het heeft toch een doel, mijn dag kan niet kapot
Door de lach die ik heb gekregen
Een moment ben je even deel van mij
...
Deze dag kan niet kapot
Zelfs wanneer het nooit iets wordt
...
En misschien zie ik je ooit nog terug

Deze Nederlandse tekst geeft exact weer wat ik voel als ik Michel Fugain zijn Une belle histoire hoor zingen. Dat moment van toen komt even terug en tovert een glimlach op mijn gezicht.

Het is nooit iets geworden, maar het blijft Une belle histoire.

108 Jackson Browne

The load out / Stay



Oh won't you stay just a little bit longer
Oh please, please stay just a little bit more

Als ik deze muziek hoor waan ik mij weer in Italië, zomer 1979 én 1980. Discotheek Skylab, ergens tussen Rome en Napels. Met deze song werd iedere avond, eh nacht, afgesloten. Met vriendin J. was ik iedere avond in de discotheek in de kelder van ons hotel. Hier in Nederland heb ik nog nooit een discotheek van binnen gezien, maar daar gingen we iedere avond 'los'. Puur alleen voor de muziek.
Deze muziek maakt veel herinneringen los. Eén van de eerste keren (misschien wel de eerste keer) alleen met vakantie, het heerlijke weer, de fietstochtjes, de wijn, het ijs, het eten, de hele dag buiten, de zee, het uitzicht vanuit onze kamer mét balkon, de kennismaking met de geschiedenis van de Romeinen, Pompeï, Rome, Amalfi.
De mooiste herinneringen gieren door mijn hoofd. Met een glimlach schrijf ik deze blog. Dat doet het met mij. Op een regenachtige zaterdagmiddag, laptopje op m'n schoot op de bank, de Top 2000 2011-lijst naast me, youtube afspeuren naar beelden, de bijhorende lyrics zoeken.

Oh won't you stay just a little bit longer
Oh please, please stay just a little bit more

Deze tekst past helemaal bij mij. Als ik het goed heb, wil ik langer de sfeer vasthouden, de mensen bij me houden. Maar ik weet ook dat aan alles een eind komt. Ook aan die heerlijke uurtjes samen met de vrienden. Langer blijven heeft als risico dat het over-the-top raakt. Dat de wijn een -vervelende- rol gaat spelen en alles wat er opgebouwd is, aantast en vernietigt.

Steevast eindig ik met de woorden:

Dit moeten we vaker doen....

867 James Taylor

Fire and Rain
Op 14 juni 2006 overleed op 49-jarige leeftijd Bert Klunder.
Een man die ik een paar keer op televisie had gezien, ondermeer tijdens de registraties van de theatervoorstelling, "Mannen voor Vrouwen", waar hij samen met een aantal prominente cabaretiers vrouwen probeerde uit te leggen, hoe mannen in elkaar steken. Wat ik me daar nog van herinner is dat ik erg heb moeten lachen om hoe Bert, maar ook Hans Dorrestein, vreselijk depressief zaten te zijn.
In de week na zijn overlijden zag ik een annonce in de Volkskrant met een strofe uit, wat later bleek, Fire and Rain:

I've seen fire and I've seen rain
I've seen sunny days that I thought would never end
I've seen lonely times when I could not find a friend
But I always thought that I'd see you again

De tekst greep me enorm aan die ochtend aan de ontbijttafel, alsof ik hierin Bert herkende en het verlies voelde. Maar Bert heb ik echter nooit ontmoet. Nooit in levende lijve gezien of gesproken.

Vanaf dat moment staat deze song vast op mijn Top2000-lijstje, dat ik ieder jaar instuur met de hoop dat én James Taylor én Fire and Rain hoog in de Top2000 zou verschijnen. Niets is minder waar. Langzaam maar zeker zakt deze song weg. De vergetelheid in. Een cd van James Taylor, met onder andere dit nummer, steekt met grote regelmaat in mijn CD-speler in de auto. En als ik door de Beemster en de Schermer zoef, opweg naar mijn ouders, of weer terug naar mijn huis, dan zingt James voor mij. Hij moet moeite doen, want ik zing er erg dwars doorheen. En bijna iedere keer denk ik ook aan Bert.

Nog even, ik kan het niet laten: de hele tekst, zodat als straks tijdens de laatste dagen van dit jaar dit nummer uit jouw radio klinkt, je mee kunt zingen met dit prachtige nummer:

Just yesterday morning they let me know you were gone
Susanne the plans they made put an end to you
I walked out this morning and I wrote down this song
I just can't remember who to send it to

I've seen fire and I've seen rain
I've seen sunny days that I thought would never end
I've seen lonely times when I could not find a friend
But I always thought that I'd see you again

Won't you look down upon me, jesus
You've got to help me make a stand
You've just got to see me through another day
My body's aching and my time is at hand
And I won't make it any other way

Oh, I've seen fire and I've seen rain
I've seen sunny days that I thought would never end
I've seen lonely times when I could not find a friend
But I always thought that I'd see you again

Been walking my mind to an easy time my back turned towards the sun
Lord knows when the cold wind blows it'll turn your head around
Well, there's hours of time on the telephone line to talk about things to come
Sweet dreams and flying machines in pieces on the ground

Oh, I've seen fire and I've seen rain
I've seen sunny days that I thought would never end
I've seen lonely times when I could not find a friend
But I always thought that I'd see you, baby, one more time again, now

Thought I'd see you one more time again
There's just a few things coming my way this time around, now
Thought I'd see you, thought I'd see you fire and rain, now

Nieuwsgierigheid-luikjes

Vorige week zaterdag woonde ik een symposiumdag bij in de Moses en Aäronkerk, aan het Waterlooplein in Amsterdam. De dag stond in het teken van Etty Hillesum.

bron foto: Simone Nijboer

Her programma startte met de lezing van Denise de Costa. Ondanks dat ik de dagboeken van Etty meerdere malen had gelezen - soms zelfs doorgeworsteld - kreeg ik weer andere informatie dan ik tot dan toe had 'verzameld'. Ik weet dat het zo werkt: ik ben voorzichtig met iets bezig en op een onverwacht moment hoor of lees ik een tekst, of soms een enkel woord, en dan lijkt het alsof er ineens een puzzelstukje uit een verlorengewaande puzzel neerdwarrelt. En dan later valt er weer een. Ik leg ze op een mooi plekje op mijn werktafel voor later. Ineens is het later, want die puzzelstukjes hopen zich op, zodanig, dat ik er niet meer omheen kan of overheen kan stappen. Dan MOET ik er iets mee. Wat? Geen idee.

Zo vind ik (ik zoek niet) voorzichtig de rust, de stilte achter mijn gedachten. Door te schrijven in mijn papieren dagboek, maar meer nog door het mediteren. Complete leegte. Slechts luttele seconden, maar ik werk eraan om dat uit te breiden. Het houdt mij staande in de woelige wereld waarin ik mij bevind.

Terug naar de lezing. Denise vertelde over haar 'ontmoeting' met Etty. Via de dagboeken van Anne Frank, kwam zij op het spoor van Etty's schrijfsels. De dagboeken van deze beide vrouwen, de ene nog heel jong, de ander al iets ouder, heeft Denise naast elkaar gelegd. Zij keek naar de verschillen en de overeenkomsten.

Allebei joods. Allebei in de ban van de oorlog. Allebei schreven zij in hun dagboeken. Allebei in Westerbork terecht gekomen en gedeporteerd. Allebei de oorlog niet overleefd. Dat zijn in grote lijnen de overeenkomsten. Verder een groot verschil: de ene onderdoken in het Achterhuis, de ander weigerde onder te duiken. Er zijn nog meer verschillen.

Het resultaat van dit onderzoek is weergegeven het boek: "Anne Frank en Etty Hillesum, Spiritualiteit, schrijverschap en sexualiteit." - Densie de Costa - Uitg. Balans 1996.

Nu weer terug naar mij: in de lezing van Denise kwam een citaat naar voren die precies aansloot bij dat waar ik in real life zo mee bezig ben: Stilte vinden. Rust en stilte. Mijn hoofd en lijf heeft daar kennelijk heel veel behoefte aan. Sinds vorige week zaterdag zijn er nieuwsgierigheid-luikjes geopend en wandelt Etty mijn hoofd in en uit. Haar Verzamelde Geschiften ligt dagelijks open op een andere pagina. Een pagina die ik lees, doorworstel omdat God in mijn beleving wel een hele grote en zware rol speelt in haar dagboekschrijfsels.

Misschien moet ik daar wel iets mee, met weerstand dat opkomt zodra ik het lees en me daar soms heel ongemakkelijk bij voel... Ooit. Als ik eraan toe ben. Tot die tijd, laat ik mij leiden door alinea's en woorden van Etty en vind ik rust en stilte.

Citaat #3

Niet denken, maar luisteren naar wat er binnen in je is.

Wanneer je dat 's morgens, voor je aan het werk gaat, een poosje doet,

dan geeft dat een rust, die de hele dag doorstraalt.

Eigenlijk hoor je de dag zo te beginnen:

tot alle flarden van gepieker en gedachtetjes

eerst zijn weggevaagd uit je hoofd.

Zoals je 's morgens stof en spinrag uit de kamer veegt,

zo hoor je ook jezelf 's morgens schoon te maken.

En dan kun je pas beginnen met je werk.

Etty Hillesum

Uit: 'De Nagelaten geschriften van Etty Hillesum'
- dinsdagmorgen 10 juni [1941], 9 uur

Citaat #2

Ik geloof, dat ik het maar zal doen:

's morgens voor het begin van het werk een half uurtje "naar binnen slaan",

luisteren naar wat er binnen in me zit.

"Sich versenken".

Je kunt het ook mediteren noem.

Maar van dat woord ben ik nog een beetje griezelig. Maar waarom eigenlijk niet?

Een stil half uur in jezelf...

Etty Hillesum

Uit: 'De Nagelaten geschriften van Etty Hillesum'
- zondagmorgren 8 juni [1941] half 10

Citaat

Ik moet er voor zorgen, dat ik contact met dit schrift houd,

d.w.z. met mezelf, anders gaat het niet goed met me;

ik loop nog ieder ogenblik de kans weer verloren en verdwaald te raken,

dat voel ik op 't ogenblik zo'n beetje,

maar dat kan ook wel door vermoeidheid komen.

Etty Hillesum

Uit: 'De Nagelaten geschriften van Etty Hillesum'
- zaterdag 22 maart [1941] 's avonds 8 uur

Pennevrucht

De weefster

spotted at www.Yeeeeee.com*

Iedere dag van de week, week na week, maand na maand, zit Jamila aan haar weefgetouw. De mooiste weefsels ontstaan onder haar met eelt bedekte handen. Ingewikkelde patronen verwerkt zij in haar stoffen. Meter na meter. Ze verdient er een goede boterham mee. Voor haarzelf, haar man en hun acht kinderen.
Jamila maakt lange dagen. Neemt nauwelijks pauze. Inslag na inslag. Het patroon heeft ze op de scheringdraden geprikt. De nieuwe bollen kleurige wol tooien haar weefgetouw, het weeftoestel dat zij sinds haar 4e dagelijks haar dagen laat vullen.
Toch, toch... een dromerige blik glijdt langs het werk. Is dit het nou? Hoeveel kleden heeft zij geweven? Hoeveel gaan er nog komen? Ze droomt van een andere wereld, een ander leven, waarvan ze niet eens weet of die wel bestaat. Het is haar fantasie dat haar beelden geeft van een ander leven. Een leven met meer afwisseling. Meer uitstapjes. Meer contact met anderen.
Ze klaagt niet. Maar het knaagt.

De marktkoopman

spotted at www.Yeeeeee.com*

Ibrahim staat op de markt. Zijn handelswaar zijn zorgvuldig samengestelde stoffen met de meest exclusieve motieven. De handel gaat goed. Zes dagen per week staat hij aan het begin van de markt met de rollen stof. Vaste klanten komen met grote regelmaat kijken of er juist die nieuwe stoffen zijn aangekomen, waar zij zo naar uitkijken. Het gaat goed met de verkoop en er valt niets te klagen.
Maar Ibrahim heeft andere beelden in zijn hoofd. Hij wenst een ander leven. Een leven met zijn vrouw Jamila en hun acht kinderen.
Reizen zou hij willen maken, contacten leggen. Maar hij durft er met Jamila niet over te praten. Zij is zo gedreven in het weven. Zij leeft om te weven.
'Leven is weven en weven is leven', roept ze regelmatig.
Waarom zou hij met zijn onzinnige wensen, dat waar zij - de vrouw waar hij zoveel van houdt - voor leeft, verstoren door zijn verlangens?

bronvermelding: de afbeeldingen komen van deze link

Script #2

Langzamerhand groeide Actrice in haar nieuwe rol. Ze genoot met volle teugen. Alsof ze nooit iets anders heeft gedaan. Het was zo'n andere wereld als waar ze vandaan kwam. En toch voelde het allemaal goed. Nauwelijks dacht ze nog aan haar vorige leven. Dit was het. Dit is waar ze - onbewust - naar verlangd had. Schijnwerpers, een script als leidraad. Ze hoefde alleen maar de lijntjes te volgen met haar ogen en met haar woorden en daden maakte ze het compleet. Scenarioschrijver was in zijn nopjes. Dit zou een kaskraker gaan worden. Oscar-nominaties. Oscars. De beste vrouwelijke hoofdrol, ze zou zelfs op kunnen gaan voor de beste bijrol - alle rollen. Hij zou een Oscar krijgen voor het scenario. Niet alleen zij stond in de schijnwerpers, ook hij kreeg de aandacht die hij zo nodig had, nodig heeft. Ook hij groeide. Het kon niet meer stuk gaan. Actrice zou helemaal zijn script volgen. Ze zouden onlosmakelijk met elkaar verbonden worden, zijn en blijven tot in de eeuwigheid. Het ideale duo, voor en achter de camera. Ook Regisseur liep op wolken. Hij was dolblij dat het allemaal zo voorspoedig ging.

Het filmmateriaal groeide en bloeide. Er werd direct gemonteerd; er werden her en der al kleine viewings gehouden, voor mensen die er ook in geloofden en die klaar stonden om te mogen investeren in de rest van de productie. Wiens naam ook verbonden zou worden aan deze bijzondere productie. Hun namen zouden verschijnen in de lange lijst van medewerkenden en aandeelhouders op de eindtitelrol.
Scenarioschrijver was dolgelukkig toen 65% van de film geschoten was en veilig overgebracht naar de eindmontagestudio, waar de begeleidende muziek op de afronding lag te wachten. In de rij hadden ze gestaan om hun muzikaliteit aan te bieden. Uiteindelijk werd er iemand gekozen, die het beste bij de sfeer van het verhaal paste. Zangeres had een schitterende titelsong gecomponeerd én uitgevoerd. Aan het begin van de film zong zij alleen met gitaar. Mooie harmonieën, fragiel en toch sterk. Tijdens de aftiteling stond er ineens een heel orkest om haar heen. Dezelfde harmonieën, uitgebreid met slagwerk, blazers, violen, achtergrondkoortje.

Het decor werd een thuis. Werken en leven liepen door elkaar heen, raakten verweven met elkaar, zodat het niet meer duidelijk was, wanneer er gewerkt werd of niet. Het paste allemaal prachtig in elkaar.
Het kon nu niet meer mis gaan....

Nee?

Actrice genoot van haar medespelers, die met zorg waren uitgekozen. Met elkaar werd het een mooi palet en mensen, woorden en gebeurtenissen. Het verliep allemaal heel soepel, Regisseur, Scenarioschrijver, de cast en de mensen van de techniek werden een hechte groep. Na het 'werk' werd er geborreld en gegeten. Het leek wel alsof dit de wereld was; daarbuiten deed niet meer mee. Deed er niet meer toe.

Ineens was het moment daar dat er gaten vielen in het script. Zomaar, ineens.

Actrice had daar niets van gemerkt, toen zij het script doornam tijdens de voorbereiding van de eerstvolgende scene. Tijdens de opname sprak een medespeler andere woorden uit, dan Actrice had verwacht. Ze vroeg om een korte pauze, pakte haar script op en zag lege vlakken in het tekst. Alsof iemand met een vlakgom langs was geweest en passages had uitgegomd. Door de lege regels raakte Actrice van haar stuk. Ze merkte dat haar medespeler geïrriteerd raakte. Ook Regisseur zat even met zijn handen in zijn haar. "Wat doe je, of liever gezegd: wat doe je niet?" riep hij.

Actrice stamelde en keek om zich heen om te zien waar Scenarioschrijver was. Die stond ver weg naar haar te kijken en toen zij hem wenkte, riep hij: "Improviseer maar! Dat kan jij wel." Dat was het moment dat er een omslag kwam. Niet eerder kwam de gedachte bij Actrice op, om te stoppen, om haar rol terug te geven. Uit loyaliteit naar Scenarioschrijver toe. Dat zij nu niet goed uit de verf kwam, had te maken met het incomplete script. Maar zij stond in de schijnwerpers, zij had te maken met medespelers, die kennelijk genoeg ervaring hadden, of zich er doorheen bluften, zodat het net leek dat het allemaal aan haar lag. 'Het ligt niet aan mij', sprak ze zichzelf moed in. Toch begon ze te twijfelen. Behoorlijk te twijfelen. Als ze haar rol nu terug zou geven, heeft de productie een grote strop. Dan ligt er een halve film op de plank, waarin al behoorlijk in geïnvesteerd is geweest. Dat is onoverkomelijk. Niet alleen voor iedereen die met de productie te maken heeft, maar zeer zeker voor haar. 'n Faillissement leek te verschijnen aan de horizon. Ook zijzelf zou financieel niet ongeschonden uit de strijd komen.

Alles bij elkaar genomen, wikte en woog ze... Met als resultaat, dat ze wilde doorgaan. Voor de lieve vrede. Voor het grote geheel. Maar vooral ook voor Scenarioschrijver, omdat zijn werk niet als mislukt betiteld mocht worden. In de vergetelheid mocht raken.

En zo stapte ze toch weer de schijnwerpers in. Aan haar medespeler vroeg ze of hij haar wilde helpen. Hoe deze scene een mooie invulling met afronding te geven. "Je doet je best maar," werd haar toegesist. "mij trek je niet mee jouw sores in."
De afstand tussen Actrice en Scenarioschrijver werd groter en groter, tot ze niet meer bij machte was hem waar te nemen. Vertrouwend op haar medespelers ging ze het spel weer in. Vulde haar rol in zo goed en zo slecht als zij kon. Wetend, hopend dat het niet erger kon worden dan het nu al was. Met al haar creativiteit gaf ze alle energie aan haar rol om deze glansrijk te maken.

áls ze al wisten wie ze ook alweer was ... geweest.


Een goede lezer heeft maar een half woord nodig....

Script

Lang voordat Actrice actrice werd, was zij al gespot. Door Scenarioschrijver, die bij hun ontmoeting direct in de pen klom. Om een scenario te schrijven dat helemaal op haar 'lijf' geschreven zou zijn. Geen andere actrice zou deze rol zich eigen kunnen maken, niet op de manier waarop zij dat zou kunnen doen. Scenarioschrijver voorzag grote successen; het zou niet bij één keer blijven, nee, er zouden er meerdere volgen. Een grote toekomst voor hun beiden lag in het verschiet.
Actrice had in eerste instantie helemaal niets in de gaten. Zij leefde haar leven en deed waarvan zij dacht dat het goed was of handelde omdat zij dacht dat het zo hoorde, dat het moest. Ze voelde zich er goed bij. Het was een regelmatig leven, waarbij zij zich sporadisch afvroeg of dit het nou was. Of er geen nieuwe wegen te onderzoeken waren.

Met diezelfde regelmaat kwam zij Scenarioschrijver tegen. Dan dronken ze wat, ze filosofeerden over van-alles en bijna-niets, gingen samen naar films, concerten, restaurants, naar het strand voor een mooie zonsondergang, om daarna weer ieder terug te keren naar hun eigen leven, in hun eigen wereld. Ook daar voelde Actrice zich goed bij. Geen verwachtingen, geen teleurstellingen, maar onvoorwaardelijke vriendschap. Dacht ze.

Scenarioschrijver groeide in die vriendschap, hoewel hij met een verborgen agenda zat: hij wilde haar beter leren kennen, met als enige reden een scenario voor de volle 100% over en voor haar te schrijven. Ook hij genoot van deze bijzondere vriendschap en merkte dat hij bijna alleen voor Actrice leefde. Voor hun glorieuze toekomst. Hij zou haar groots maken. Hoe hij met het eindresultaat bij haar zou aankomen, was helemaal niet aan de orde. Hij dacht daar niet over na, sterker nog, hij 'wist' dat zij haar personage met open armen zou ontvangen. Ze zou het lezen, spelen, het zijn.

Langzamerhand verschenen er in het script medespelers. Bijrollen die als vanzelf in het verhaal kropen, om haar rol nog mooier, sprankelender te maken. Scenarioschrijver bezocht bijzondere locaties waar in het verhaal de gesprekken en andere gebeurtenissen gaan plaatsvinden, maar ook de huis-, tuin- en keukenlocaties van Actrice. Hij noemde ze anders, om het wat algemener te houden. Eerlijk gezegd waren het observaties van Actrice die hij beschreef met intensere kleuren in prachtige landschappen.

Ineens was daar de behoefte van Scenarioschrijver om Actrice het lijvige script te laten lezen. Het hield hem lang bezig hoe dit te ensceneren. Want wanneer is het moment perfect? En zou hij deze blauwdruk in z'n geheel laten lezen, of zou hij er een synopsis van maken. Dat betekende urenlang lezen, schrappen, herschrijven en herlezen, kostbare tijd verliezen, in plaats van het verder schrijven aan het uiteindelijke script. Als dat script zich 'uiteindelijk' zou kunnen laten verklaren. Steeds ontvouwden zich nieuwe situaties, andere wegen.

Scenarioschrijver koos een zwoele zomeravond uit, waarop een afspraak stond gepland te spreken over een mogelijke najaarsvakantie. Ja, dat zou een perfecte avond kunnen zijn om over het script te beginnen. Die avond stond de wijn koel en de hapjes waren voorbereid. Nadat Actrice zich had genesteld in de kussens van de tuinbank, begon hij over zijn werk. Eerst vertelde hij daarover. Hoe het zover gekomen was en dat hij nu een beetje vastzat en of zij niet wilde meelezen en hem adviezen en kritiek wilde geven.
Ineens zat zij daar met die dikke stapel papier op haar schoot en begon ze te lezen. Haar ogen gleden over de regels en de alinea's. Dat het haar greep, zag hij wel. Na de eerste 10 bladzijden, kon hij niet meer stil zijn en vroeg: "Wat vind je ervan? Tot nu toe?"
Zij haalde een keer diep adem, blies het gecontroleerd uit, zocht naar woorden en zei: "Goh, bijzonder, daar moet je wat mee doen..."

In zijn hoofd werd het een chaos van gedachten, hij stond op en liep door de tuin. Heeft ze niet door dat het om haar gaat? Zou ze niet vermoeden dat het haar personage is, die zij zou kunnen spelen, moeten spelen?
Voorzichtig zei hij: "Wil jij die rol spelen? Ik denk dat jij dat zeker kan."
Ze keek hem vertwijfeld aan, dat duurde even, maar ineens verscheen er een glimlach: "Ben je gek, ik heb nog nooit gespeeld. Hoe zie jij dat voor je? Een film, een toneelstuk?"

Hij wist haar over te halen, door te zeggen dat die rol haar op het lijf geschreven werd. Actrice had niet door dat hij dat letterlijk bedoelde. "Ik heb nog nooit gespeeld, ik zou eerst een cursus moeten volgen. Drama, of hoe ik voor de camera zou moeten bewegen, ik zou moeten leren hoe ik die lappen tekst uit mijn hoofd leer. Hoe ik ze me eigen zou kunnen maken.", probeerde ze nog. Met de woorden "Je bent een natuurtalent, als je eerst al die cursussen en trainingen gaat volgen, wordt de gepolijst en ben je niet meer authentiek...", sprak hij haar moed in. Probeerde hij haar over te halen.

Diep in haar hart wist ze dat het wel een mooie uitdaging is. En ze vertrouwde Scenarioschrijver volledig. Dus ... zij ze 'ja'.

Daarna ging het heel snel. Een contract werd getekend en de set werd opgebouwd. Actrice las het incomplete script en leerde haar aandeel in de dialogen uit haar hoofd.

Op de set werd het drukker en drukker, maakte ze kennis met haar medespelers, die ook een exemplaar van het script onder hun arm droegen.


Wordt vervolgd.



Een goede lezer heeft maar een half woord nodig.

Een bijzondere gebeurtenis

Afgelopen vrijdag startte het Festival Oude Muziek 2011 in Utrecht. Opzich al een bijzonder evenement. Uit alle hoeken van de wereld komen musici en toehoorders naar de binnenstad van Utrecht om daar gedurende 10 dagen alle kerken en kloosters te bezetten en daar juweeltjes ten gehore brengen.

Oude muziek. Heel oude muziek. 't Is dat manlief er een passie voor heeft, zelf zou ik niet zo snel bedenken dat ik daar heen zou willen gaan. Maar de koorts heeft mij ook te pakken. Heel de binnenstad van Utrecht staat in het teken van dat festival en overal zie je mensen in de rij staan voor schitterende lokaties, waar deze soort muziek het best te horen, te ervaren is.

Dit jaar staat Rome centraal.

Gistermiddag begonnen wij onze tour in de St. Catharinakathedraal met een concert Motetten van Guillaume Du Fay (1397 - 1474) gespeeld en gezongen door Cantica Symphonia, een ensemble geheel samengesteld uit Italianen. Wonderschoon. Het raakte mij diep in mijn ziel.

De avond werd gevuld door een concert in de Jacobi-kerk. Vivaldi in Rome - Antonio Vivaldi (1678 - 1741) - werd uitgevoerd door 'de Summer Academy Early Music dat tot stand is gekomen in coproductie met het Koninklijk Conservatorium Den Haag en Hogeschool voor de Kunsten Utrecht - Utrechtsconservatorium'. (tekst uit het festivalboek)
Een heel ander concert en even een tijdreis van drie eeuwen. Ook hier een mooi concert, hoewel wat massaler. Meer musici, meer zangers.

Vanuit Frankrijk ontving ik het volgende bericht:

In juni en juli zal de aarde dichtbij de planeet Mars zijn. Dat is al 5000 jaar niet gebeurd en zal de komende 60.000 jaar ook niet gebeuren. Zet je ogen dus open !!!
Het hoogtepunt zal zijn op 27 augustus. Mars zal dan naast de aarde staan en het zelfde formaat hebben als de maan.
Mars verschijnt bij het vallen van de avond en bereikt zijn hoogtepunt om half één 's nachts.
Dit is te zien met het blote oog (mits het natuurlijk helder is)
Voor 27 augustus klimt Mars vanaf de horizon omhoog en bereikt het hoogtepunt om 10 uur 's  avonds, maar staat dus pas op 27 augustus echt naast de maan.
Het is iets dat de mensheid in het verleden nog nooit heeft gezien.......
Een fenomeen dus !

Toen ik gistervond na afloop van het concert naar buiten liep, stroomde het van de regen. Meer kijkend naar de grond, om de grote plassen, de onregelmatige stoepen en de laagvliegende - zonder licht fietsende - fietsers te vermijden, zag ik nauwelijks iets van dat wat er boven mijn hoofd zou afspelen. Ook tijdens de treinreis was er niets maar dan ook helemaal niets buiten te zien. Ja, regenstriemen tegen de ramen en de weerschijn van de binnenverlichting. Welk raam ik ook nam, overal zag ik mijzelf zitten. Geen Maan, geen Mars. Maar het dan ook bijna Nieuwe Maan en dan vind ik het sowiezo moeilijk de Maan te zien, al is het heldere hemel.

bron

Vlak voor het naar bed gaan, speurde ik de hemel af. Ineens zag ik veel sterren. De bewolking was verdwenen. De regen was opgehouden. Maar Mars... in mijn dromen. De volgende keer dan maar. Over 60.000 jaar??? In een ander leven? Op een andere planeet? Wie weet sta ik dan op Mars en tuur de hemel af naar een glimpje van die andere planeet, Aarde genaamd.

Ayla en Jondalar

Het is zaterdag. De PS van de Week ligt nog in de krant (Het Parool) verscholen. Eerst het Volkskrant-Magazine met de columns van Sylvia Witteman en Hanna Bervoets. Ik heb zo mijn vaste rituelen op zaterdag. Sylvia schreef een heerlijk stuk, waar ik enorm om heb moeten lachen. En Hanna heeft boeiend en filosofisch geschreven.

Dan ineens pak ik het PS op en blader. Ik zie dat Johannes van Dam eindelijk weer eens een onvoldoende heeft gegeven, maar het artikel trekt me niet. Ik blader terug naar de column van Jelle Brandt Corstius en lees de kop: 'Ayla en Jondalar'.
Het zal toch niet... zal ik wel... ?

Het zesde boek in de serie de Aardkinderen is op 29 maart verschenen.
Het lied van de grotten.

Na 5 delen is dan nu eindelijk deel 6 verschenen, wat ik Jean Auel ooit in de jaren negentig al heb horen aankondigen in een interview dat zij had in een programma van Tineke de Nooy. (Oma vertelt...)

Ik aarzelde of ik de column wel wilde lezen. Deze week waren er al verschillende teleurstellende reacties op deel 6 te lezen geweest op verschillende sociale netwerken. Eerder had ik een advies gekregen 'Haar naam was Sarah' niet te lezen, omdat het zo vreselijk slecht geschreven was. Maar dat boek bleef mijn pad kruisen. Omdat de film afgelopen donderdag in een filmhuis 'hier om de hoek' vertoond zou worden, las ik dat boek toch maar even snel. Binnen een dag had ik het uit. En met het boek zo vers in mijn geheugen, kon ik de film beter bekijken en beoordelen.

Dus toch JBC gelezen.

Leuk om te zien hoe hij zich door de eerste 4 delen 'geworsteld' heeft op 10-jarige leeftijd.

Maar dan... Jelle schrijft nadat hij De stam van de Holenbeer had gelezen: '... Vervolgens verslond ik ook nog De vallei van de paarden, De mammoetjagers en Het dal der beloften, en toen was het klaar. Ayla en Jondalar hadden kennenlijk alle hoeken van de grot wel gezien. Dacht ik. Maar nu, na twintig jaar, heeft Jean Auel een nieuw deel geschreven: Een vuurplaats in steen. ...'

Helaas, of misschien wel gelukkig voor JBC, heeft hij een heel deel gemist. 

Ik twitterde hem:

Ik ben een beetje jaloers op Jelle. Hij mag nog twee voor hem onbekende delen lezen. Voor mij is alleen het zojuist verschenen 6e deel nieuw. Maar dat boek lezen duurt nog even: ik ben dapper begonnen in deel 1. Het is alweer zolang geleden - zo'n 30 jaar - dat ik dat eerste boek las. Het gaat een mooie zomer worden, zo eerst alleen met Ayla en later samen met haar Jondalar.

Liefde voor papier

Vanmiddag is het even surfdag voor mij. Niet dat wiebelen op zo'n polyester plank in een gummypak op woeste golven, wachtend op die ene, die ultieme golf, nee gewoon aan mijn keukentafel, naast een kop hete thee en met mijn vingers aan mijn toetsenbord. Surfend van-de-één-naar-de-andere-link stuitte ik op dit filmpje. Ik ben kennelijk niet de enige die van mooi-papier-en-wat-doe-je-ermee houdt. Zelf koop ik tijdschriften (o.a. Seasons, Smaak van Italië), of vallen ze door een abonnement via mijn brievenbus mijn huis binnen (Flow, Happinez) en dan vind ik het eeuwig zonde om er mee aan de slag te gaan, ze te mishandelen, door er van alles uit te halen, knippend, scheurend of snijdend. Neemt niet weg dat ik verbijsterd kan raken, als ik zie hoe anderen, met dezelfde tijdschrfiten, zulke mooie collages maken, of de kaften van dagboeken een persoonlijk tintje meegeven. Mijn stapel tijdschriften wordt alleen maar hoger en hoger en kijk ik vol spanning uit naar de dag, dat ik het durf. Het knippen, het scheuren, het snijden. Tot die tijd geniet ik op mijn manier van 'oude' exemplaren.

Herinneringen verzamelen

Onlangs bracht ik - samen met goede vriend C - een bezoek aan 't Bluk in Laren.

Een mooie stek net van de snelweg A1, via zanderige kruip-door-sluip-door weggetjes, langs grazende stieren met langharige bruine vacht en schitterende, gekrulde hoorns, ligt het theehuis verscholen tussen de bomen aan de rand van de hei.

Zo eens in de zoveel tijd, gaan C en ik samen op pad en 't Bluk stond al langer op het lijstje. De eerste keer dat wij daar in de buurt kwamen was op een dinsdag en dan is de zaak gesloten. Een andere keer was er een vakantie gepland en waren de deuren ook gesloten. Maar nu was het raak: binnen was het gezellig en knus en vrijwel alle tafeltjes waren bezet. Buiten werd er gewandeld en gefietst. Ondanks dat het vroeg in januari was en de sneeuw nauwelijks is verdwenen, werd de hei druk bezocht. Alsof de lente al in de lucht hangt. Het kan nog alle kanten op - met het weer wel te verstaan. Wellicht zitten we tussen twee sneeuwperiodes in en gaat de 11-stedentocht nog gereden worden. Of zitten we volgende week al voorzichtig in het lente zonnetje, uit de wind...

Na de nodige versnaperingen liepen we kort over de hei. Tot ik gegrepen werd in het moment van dit moois:

Gelukkig had ik mijn camera bij me en kon ik het moment vangen, voor in mijn herinneringen-dossier. Voor later, als ik groot ben...

Harten

Er is veel veel synchroniciteit; ook in de eerste week van 2011 ervaar ik het volop. Gisteravond schoof de Scribo-schrijfgroep aan aan mijn keukentafel. Zoals ik al eerder meldde in een vorig postje schrijven wij ons door de chakra's heen en gisteravond was het de beurt aan het hartchakra. Schrijfgroeplid Y. had de leiding én de touwtjes in handen. Zij liet ons eerst een paar opdrachten schrijven en aan elkaar voorlezen. Tot het moment dat er een grote tas op tafel kwam, waar rollen groen (de kleur van dit chakra) geruit papier uit te voorschijn kwamen vergezeld door een grote stapel tijdschriften. Of we maar 'even' een hart wilden knippen en in de tijdschriften teksten, woorden en plaatjes wilden zoeken om ons hart op te vullen. De tafel was te klein, zodat er niet alleen op tafel, maar ook op de grond werd gezocht, gevonden, geknipt, gescheurd, geschikt en geplakt. Ondertussen vlogen de verhalen over tafel. Het eindresultaat mag er zijn.

Vandaag las ik op mijn gemak de laatste nieuwsbrief van Kriebels & Krabbels en wat schetst mijn verbazing? K&K heeft het voornemen een al wat ouder project nieuw leven in te blazen. Hier kun je haar Beelden van de Ziel bekijken. En als je wilt kun je je aanmelden. Wellicht dat wij elkaar daar ook ontmoeten.

Klik klik

Ergens op het www - hier - las ik de volgende woorden, die geschreven werden op 24 april 2009, 2 dagen na de dood van Martin Bril:

‘De flow hapert nog maar de zin groeit. Vanmiddag, op m’n rug liggend tussen de paardebloemen, keek ik naar de wolken en schoot een gebedje. Lieve meneer Bril, bent u al in de hemel? Vast wel. U heeft me leren kijken. Dankzij u kan ik kleine dingen groot schrijven  en grote dingen klein. Zodat alles lekker in balans is. Geef mijn broertje een kus van me, knuffel hem even en fluister af en toe een mooi zinnetje in mijn oor.

Dank u wel, meneer Bril.’

Het zijn de woorden van C - klik - die ik de laatste weken volg en waarvan ik oude postjes lees. Het zouden zomaar mijn woorden kunnen zijn; ik praat af en toe met hem: ‘Martin, regelmatig lees ik de column over “De poes die alles ziet.” Die tekst – Volkskrant, 24 september 2008 – hangt thuis in mijn lift en vraag me af of je jouw poes nog regelmatig ziet. Of is de poes inmiddels bij jou “thuis” aangeschoven en zijn jullie voor altijd samen?’

Als ik verder kijk - klik -, zijn er meer mensen die hun gedachten hierover hebben achtergelaten. Gedachten van anderen, omgezet in schrijfsels, die ik, zonder veel moeite, op mijn scherm tover en lees en herlees… Ondanks de leegte van het gemis, ervaar ik geluk. Zucht.

Dank u wel, mevrouw C.

PS: laat nu Sylvia Witteman vandaag in haar Volkskrant-column Martin ook nog even citeren. 'Tsja'.

Miracle

Vanaf het eerste moment, de allereerste keer dat ik dit hoorde, greep het mij aan. Dat was in de bioscoop The Movies en tijdens de credits van Bright Flight. Nog niet eerder verdiepte ik mij in de tekst; ik neuriede wat mee als ik het hoorde op de radio. Vanavond was dat anders. Vraag me niet waarom; het is zoals het is: een wonder - a miracle:

Miracle

Someone put a lock on this old door
It's been beaten up and used and more
It's been kicked a hundred thousand times
Keeping all the memories behind

If you read the lines between the paint
Look beyond the cracks that store away
It's hidden in the windows of the walls
Right behind the eyes that saw it all

Given all the facts of circumstance
I did not believe that a romance
Would show itself in all this dark and blue
That's the only place I ever knew

You put me outside my safety-zone
Outside all the lines that made my home
To find out that no one really lives
Without giving what it is you give

A miracle looking in my life
A mirror-ball showing me all these faces
A miracle looking in my life, after all
A miracle looking in my life
A mirror-ball showing me all these faces
A miracle A miracle A miracle

I've been living underneath my skin
Everything I felt I kept it in
It carried all the words without a sound
It got me, it almost got too loud

But now that my arms are holding on
To someone as sacred as a song
To the one who wants to be my own
I have found that blood can come from stone

A miracle looking in my life
A mirror-ball showing me all these faces
A miracle looking in my life, after all
A miracle looking in my life
A mirror-ball showing me all these faces
A miracle A miracle A miracle

A miracle looking in my life
A mirror-ball showing me all these faces
A miracle looking in my life, after all
A miracle looking in my life
A mirror-ball showing me all these faces
A miracle looking in my life, after all
A miracle looking in my life
A mirror-ball showing me all these faces
A miracle A miracle A miracle

Someone put a lock on this old door
It's been beaten up and used and more
It's been kicked a hundred thousand times
Keeping all the memories behind

©opyrights Ilse Delange

Heb het goed deze laatste week van 2010.

Gandhi quote

"First they ignore you, then they laugh at you, then they fight you, then you win."

Gisteren stuurde ik een paar dierbare mensen een mail met een gelukswens, met het verzoek dit bericht naast het aan mij te retourneren, ook door te sturen. Een gelukwens als een olievlek over de wereld uitspreiden met als doel, de ontvanger even bewust te maken dat geluk zaaien, geluk oogsten is. Ik kreeg een paar vervelende reacties: "Ik wens geen kettingbrieven". "Doe mij een lol." "Ik stuur je de mail terug, uit ervaring weet ik dat dit niet werkt. Ik stuur hem niet door."

"First they ignore you, then they laugh at you, then they fight you, then you win."

Ik ben blij dat men de moeite nam om een reactie te geven, hoewel het pijn deed de door mij uitgestoken hand niet te grijpen.
Eerst negeren ze je, dan lachen ze je uit, vervolgens vechten ze met je, maar uiteindelijk win je. Hoelang duurt dat nog?