Wachtkamergedoe

Sinds lange tijd ben ik met lopen afhankelijk van een orthese. In de volksmond wordt de term 'beugel' gebruikt. Iedere morgen verdwijnt mijn hele linkerbeen in leer, gekleurde koolstof, metaal, opgeleukt met een kleurige binnenvoering. Het is een deel van mijn garderobe geworden. Met als enig verschil dat ik 2 jaar lang met dezelfde mag doen. Van de verzekering. Zo'n orthese is niet te betalen. Dus bij ieder outfitje een ander kleurtje, dat zit er niet in. Zou ik ook niet willen. Na het douchen op de rand van het bed ook nog kiezen welke kleur beugel het vandaag gaat worden, daar kijk ik niet naar uit. Het is noodzakelijk kwaad. De regels die ik er zojuist over schreef, nemen al meer tijd in beslag dan ik er gemiddeld per dag mee bezig ben. Hier geldt zeker: blik op oneindig, verstand op nul.

Afgelopen mei ontving ik mijn allernieuwste exemplaar. Mijn instrumentmaker is zo bekend met mij (en met mijn been), dat het aanmeten, passen en opleveren nauwelijks sneller kan.
Het aanmeten gebeurt door middel van het maken van een gipsmodel. Minder dan een half uurtje per 2 jaar in het gips. Voordat het materiaal hard wordt, er weer uit.
Daar wordt een mal van gemaakt, dat als model moet dienen bij de fabricage. Het is dus geen confectie (dat denken ze bij de ziektenkostenverzekering), maar op-maat-gemaakt. Mijn instrumentmaker komt iedere 14 dagen naar het AMC, waar hij spreekuur houdt, gipst en na 14 dagen het model laat passen, om te zien of hij op de goede weg zit. Als alles oké lijkt, duurt het weer 14 dagen voor de oplevering.

Omdat de instrumentmaker ervaren is, is het in de meeste gevallen passen en direct opleveren en na een dag of 2 voelt het alsof ik al maanden met de nieuwe beugel loop. Schoenen inlopen kost mij meer tijd. Dat komt vast door dat het confectiemodellen zijn.

Afgelopen zondag ontdekte ik een scheurtje in het materiaal. Nooit eerder ontdekte ik een mankement aan de beugel; al helemaal niet zo snel na de oplevering.
Maandag heb ik het nogeens goed bestudeerd en wist niet of ik mij nou zorgen moest maken en er naar laten kijken, of dat ik het lot zou tarten. Ik telde de weken na de oplevering en ontdekte dat deze dinsdagmiddag een spreekuur gehouden zou worden door de instrumentmaker. Maar ja, dan is hij er wel en ik zou er ook kunnen zijn, maar dan hebben we nog niet een moment samen. Na wat heen en weer getelefoneer, kon ik, voordat het spreekuur zou beginnen, de instrumentmaker aan zijn jasje trekken. Hij zou er tegen half twaalf zijn. Gelukkig staat het AMC bijna bij mij in de achtertuin, dus hoppetee, op pad.

Ik was ruim op tijd. Maar waar was de instrumentmaker?

Gewapend met een flesje water en een boek (Sex, blogs & rock-'n-roll van Ernst-Jan Pfauth) nam ik plaats in de inmens-grote wachtkamer van de polikliniek. Daar bracht ik ruim 2 uur wachtend door en dan gebeurt er altijd wel wat.
Het verschilt enorm, de ene keer van de andere. Soms is het een komen en gaan van mensen, zonder dat er één woord gewisseld wordt. Ander keren is het een gezelligheid van jewelste. Dan lijkt het alsof de afspraken met bekende lotgenoten gepland staan voor dezelfde ochtend of middag. Dan hebben we helemaal geen tijd om naar onze afspraak te gaan. Het gebeurt regelmatig dat ik mijn dagboek meeneem en in een wat rustiger hoekje ga zitten schrijven. Genoeg inspiratie.

Deze afgelopen dinsdag nam er een man met zijn begeleider plaats in hetzelfde hoekje als waar ik zat te lezen. De man had een erg verdragende stem. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn. Als er dan nog iets interessants te vertellen was... Maar deze man bekritiseerde iedereen. Op een nare manier.

Het was niet voor niets geweest: het materiaal is niet wat het had moeten zijn. Volgens de instrumentmaker komt het nauwelijks voor, dat al zo snel er scheurtjes optreden in het koolstof. De beugel liet ik achter en wacht nu af, wat de volgende stap gaat worden. Gelukkig had ik mijn vorige beugel nog even reserve gehouden.

Een volgende keer bericht ik over een experimentele beugel met meedenkende knie.

- gebruik gemaakt van BlogPress voor iPad

De kracht van Twitter

Op Twitter circuleren - naast een hoop prietpraat - meerdere prachtige juweeltjes.
De tweets van Gerrie Merts volg ik al een tijdje. Zij versiert Twitter regelmatig met tips. Juweeltjes met bekende citaten, maar ook eigen schrijfsels en waardevolle tips. Hier komen er een paar:

  (@Gerrie_Merts)

Dim het licht 2 uur voor je gaat slapen, je slaapt beter, heeft met melatonine te maken!

Hartversterker nodig? Healing sound voor je hart: Haaaaaaa, 3x, lang aanhouden

Oud Chinees spreekwoord zegt: de meeste ziekten ontstaan door wat je mond binnenkomt en de meeste problemen door wat je mond uitgaat.

Zie je het ook, die fonkelende diamantjes in de sneeuw? Het schittert, sprankelt, verandert, leeft

Doe niet zo ingewikkeld! Probeer gewoon het voor een ander wat leuker te maken! Je vaart er wél bij

#vriendelijkheid bouwt bruggen. Uiteindelijk kunnen we de wereld ermee redden!!

Glimlach je al? Mondhoeken omhoog, laat je ogen meedoen, voel liefde en dankbaarheid, hou van jezelf en laat iedereen daarin delen. Fijne zondag!!

"Vrede op Aarde" begint met vrede en vriendelijkheid in je eigen kleine kringetje

Affirmaties zeggen op je hometrainer, dat schiet lekker op, je bent zo bij 10 km en het werkt naar twee kanten!!

Verwacht altijd het beste en verheug je alvast daarop

Mudra voor meer energie en vitaliteit: de Shivalinga: rechtervuist met duim omhoog in kommetje van linkerhand. Zo vaak je wilt

Dingen zijn niet zoals ze lijken, iets anders zijn ze ook niet

De bospaden zijn glibberig van het natte verterende blad. Met aandacht lopen, behoedzaam je voeten neerzetten, mooie loopmeditatie

Niet wàt ga ik vandaag doen, maar hòè ga ik het vandaag doen! Tja, ik begin maar met rechte rug en een glimlach!

Wat een mooie lage mist achter de vijver, nu wil ik daar nog wel ree doorheen zien lopen, desnoods een zwart hangbuikzwijn

Train je glimlachspier, loopt van onderste ooglid naar thymus, geeft meer levenskracht en weerstand!!En... je glimlach doet de hele wereld goed

Hebben jullie dat ook wel eens, dat ineens je kracht weer terugkomt, zo'n potverdorie-moment. Dat je zelf weer de touwtjes in handen neemt

Leuke manier om je zelf te leren kennen: Wat vind je van een ander wat zeg je over een ander? Dat zegt alles over jou (mij)

Op een oude schommelbank in windvrij hoekje in de zon, vlucht ganzen trekt luidruchtig van oost naar west, engelenveertje in je hand. Geluk!

Vandaag heb ik mijn Feng Shui-bril op. Stroomt de chi wel? Oei wat een rommel in de welvaarthoek, ik moet ingrijpen

Mijn buro staat in de relatie-hoek...rommeltje! Gauw die oude vriendinnen maar eens bellen, chi moet immers stromen. blad leeggemaakt. FengShui

FengShui-bril! Welk hoekje in de kamer maakt me blij? Geeft kracht? Wat haalt mijn energie omlaag en hoe ga ik daar wat aan doen?

Als je glimlacht, lacht de wereld terug!! Fijne maandag, lieve Tweeps!

As I say it, so it is! Abara cada bara, toverformule uit de Kabbala! Spelen in het Kwantumveld, as I say it so it is!!!

Soms denk je, ach waarom zou ik ze dat nou gaan vertellen, is het nou zo belangrijk? En dan hou je een tijdje mond.....

ik zeg nx, ik heb er geen woorden voor: zulk mooooi weer!

Bij stress stopt je lichaam met vernieuwing van je cellen; duurt stress te lang, dan raak je uitgeput omdat weerstand lager wordt. O zit dat zo!

Nog 1 tegen stress: de matangi-mudra,vouw je handen,maar wijsvingers omhoog toppen tegen elkaar! Ja wat ik zelf nodig heb, geef ik maar door.

Kolibrie #2

bron

Op een dag verzamelde de Hiërarchie van de Vogels zich in de weide. Iedereen was aanwezig: Torenvalk, Valk, Uil, Condor en Havik. Condor vertelde de andere vogels dat hij een grote vlucht had gemaakt, de grootste, hoogste, en verste vlucht die een vogel ooit had gemaakt, en dat hij helemaal bij de poorten van de bovenwereld was aangekomen. Op dat moment kwam Kolibrie langs gevlogen, die zei: "Dat is waar, broeder Condor, maar ik ben voorbij de poorten gegaan, naar de troon van God in het midden van hanaq pacha."
Met de andere vogels als getuige, sloten Condor en Kolibrie een weddenschap af: beide vogels beweerden dat ze naar het middelpunt van de hanaq pacha konden vliegen.

Op de dag dat de vlucht zou plaats vinden, verscheen alleen Condor. Alle vogels waren samengekomen om getuige te zijn van de weddenschap en ze wachtten, maar Kolibrie was nergens te zien. "Een weddenschap is een weddenschap," zeiden de andere vogels tegen Condor, en hoewel hij nu alleen was, vonden ze dat Condor toch moest proberen naar het middelpunt van hanaq pacha te vliegen.

Condor hief zijn grote vleugels en vloog naar de rand van de hanaq pacha. Toen hij even stopte om te rusten, kwam Kolibrie uit zijn vleugels vandaan en vloog naar de troon van God.

Dit verhaal komt uit 'De Terugkeer van de Inca' van Elizabeth B. Jenkins



Toevoeging op dit verhaal: We kunnen alles leren door naar de natuur te kijken. We zien dat de Condor één van de grootste en sterkste vliegers is, maar om de troon van God te bereiken, moet je beschikken, over de intelligentie en ongeëvenaarde vreugde van Kolibrie.

Kolibrie

Sinds 11 januari volg ik een training Mindfulness, een aandachtstraining van 8 weken. Inmiddels heb ik les 6 achter de rug en mediteer ik – bijna – dagelijks trouw mijn oefeningen. Al in de derde week vroeg mijn lijf om deze aandacht. Een soort hongergevoel dat langzaam maar stevig in mij begon te leven. Tot op de dag van vandaag.

‘Een dag niet gemediteerd is een dag niet geleefd,’ zou zomaar mijn levensmotto kunnen worden.

Samen met de honger naar mediteren kwam ineens ook weer de kolibrie in mijn leven. In de visualisaties* komt regelmatig Kolibrie mijn aandachtsveld ingefladderd.

Tijd om op onderzoek uit te gaan.

  Ted Andrews in 'Luisteren naar Dieren' zegt er dit over:

Kolibrie:
Kwintenssens: Onuitputtelijke vreugde en levensnectar
Machtcyclus: Overdag

… Onder het vliegen en bidden maken zijn vleugels een brommend geluid (vandaar de Engelse naam: hummingbird). We weten allemaal goed het is onder het werk te zingen, maar brommen is feitelijk veel effectiever. Het zorgt voor een innerlijke massage en herstelt de gezondheid en het evenwicht. Kolibrie herinnert ons eraan dat te doen. Hij houdt ons voor dat we vreugde moeten scheppen in wat we doen en het moeten uitzingen van plezier.

… houdt ondermeer verband met vuur en relaties, verleden en toekomst

… kan met zijn vleugels een acht-figuur beschrijven (VV: lemniscaat) – een symbool voor oneindigheid. Aldus verbindt hij ons met verleden en toekomst en de wetten van oorzaak en gevolg.

… Kolibrie is de behendigste vlieger van alle vogels. Hij kan stil in de lucht hangen en achteruit, vooruit en zijwaarts vliegen. Hij kan niet lopen (VV: !) en vliegt overal heen. Kolibrie houdt ons voor dat wanneer we echt genieten van wat wij doen, we zo licht als een veertje (VV: !) zijn en ons leven overstroomt van de nectar. 

… is voor geen enkele roofvogel bang. Gemeld wordt dat men Kolibrie zelfs arenden heeft zien verjagen.

… Geen enkele andere vogel kan achteruit vliegen. Kolibrie kan zich aldus door het verleden bewegen en daaruit de vreugdevol stemmende nectars extraheren. Hij kan je helpen vreugde en plezier te scheppen in overschillig welke situatie.

Jamie Sams en David Carson schrijven in ‘Medicijnkaarten – dieren als symbolen van helende kracht’:

… Kolibrie kan ons de kracht geven om het raadsel op te lossen van de tegenstrijdigheid van dualiteit.

… Grote Geest heeft Kolibrie geschapen met het doel haar iets van andere gevederde schepselen te laten afwijken. 

… kolibrieveren het hart doen opengaan… 

… voor Zuster Kolibrie is het leven een wonderland van verrukking

… brengt mensen samen in relaties die het beste in hen naar boven brengen…

Ik merk dat Ted het constant heeft over 'hij', terwijl Jamie en David spreken over 'zij' als het om Kolibrie gaat.

Zo bezig zijn met Kolibrie geeft mij een heel goed gevoel. Zoveel herkenning. Een cadeau dat ik met open armen in dankbaarheid ontvang. Dat brengt Mindfulness mij.

*Visualisatie geeft een focus. ’t Werkt omdat je mind het verschil niet opmerkt tussen visualisatie en realiteit. Realiteit is ook een visie op gebeurtenissen. - met dank aan Els Lijesen

Leegte

Op een sneeuwdag als vandaag heb ik huisarrest en gebruik ik mijn tijd om diepgang te vinden.
Mijn nieuwste boeken-aanwinst 'Aandacht voor pijn', geschreven door Vidyamala Burch, is niet een boek dat ik in 1 keer uit zal lezen. Het is meer een doeboek. Tussen de verschillende passages sla ik een ander boek open en lees een tekst van Meister Eckhart:

Vanuit, of in leegte kan iets nieuws ontstaan.
Leegte is de open gemoedshouding waarmee je kunt luisteren.
Vanuit leegte kun je alle kanten op. Ruimte.
Alles komt er uit voort. Leegte lijkt op rust en stilte.
Er zijn geen grenzen van tijd en ruimte.
Het is optimale vrijheid en rijkdom.
Tegelijkertijd is het dat zeker niet.
Het is niet eens de tegenpool van vol, drukte, volheid.
Want het is niets, leegte.
De verrukking van dit oneindig moment.
Alleen volkomen leegte is volledig vervuld zijn.

Het is misschien niet de meest makkelijk te begrijpen tekst. Ikzelf moest het een paar keer lezen, voor ik er maar iets van begreep. Iedere zin is genoeg om een tijd op te mediteren.
Sinds een maand beoefen ik Mindfulness. Ik maar denken dat ik leer mediteren terwijl ik op een stoel kan blijven zitten. Niets is minder waar. Niet alleen mijn hoofd beoefent mindful te zijn, mijn lijf, dat toch al niet zo lekker mee kan werken, moet er ook aan geloven. En vooral dat lijf protesteert enorm. Wat nou yoga-oefeningen? Mens, ga toch in een hoekje van de bank zitten. Laat het lijf nou maar gewoon haar eigen weg gaan. Tsja. Tot ik mijn trainster mij laat adviseren: aandacht voor jouw pijn.

Liever ervaar ik de verrukking van dit oneindig moment!

Een bijzondere gebeurtenis

Afgelopen vrijdag startte het Festival Oude Muziek 2011 in Utrecht. Opzich al een bijzonder evenement. Uit alle hoeken van de wereld komen musici en toehoorders naar de binnenstad van Utrecht om daar gedurende 10 dagen alle kerken en kloosters te bezetten en daar juweeltjes ten gehore brengen.

Oude muziek. Heel oude muziek. 't Is dat manlief er een passie voor heeft, zelf zou ik niet zo snel bedenken dat ik daar heen zou willen gaan. Maar de koorts heeft mij ook te pakken. Heel de binnenstad van Utrecht staat in het teken van dat festival en overal zie je mensen in de rij staan voor schitterende lokaties, waar deze soort muziek het best te horen, te ervaren is.

Dit jaar staat Rome centraal.

Gistermiddag begonnen wij onze tour in de St. Catharinakathedraal met een concert Motetten van Guillaume Du Fay (1397 - 1474) gespeeld en gezongen door Cantica Symphonia, een ensemble geheel samengesteld uit Italianen. Wonderschoon. Het raakte mij diep in mijn ziel.

De avond werd gevuld door een concert in de Jacobi-kerk. Vivaldi in Rome - Antonio Vivaldi (1678 - 1741) - werd uitgevoerd door 'de Summer Academy Early Music dat tot stand is gekomen in coproductie met het Koninklijk Conservatorium Den Haag en Hogeschool voor de Kunsten Utrecht - Utrechtsconservatorium'. (tekst uit het festivalboek)
Een heel ander concert en even een tijdreis van drie eeuwen. Ook hier een mooi concert, hoewel wat massaler. Meer musici, meer zangers.

Vanuit Frankrijk ontving ik het volgende bericht:

In juni en juli zal de aarde dichtbij de planeet Mars zijn. Dat is al 5000 jaar niet gebeurd en zal de komende 60.000 jaar ook niet gebeuren. Zet je ogen dus open !!!
Het hoogtepunt zal zijn op 27 augustus. Mars zal dan naast de aarde staan en het zelfde formaat hebben als de maan.
Mars verschijnt bij het vallen van de avond en bereikt zijn hoogtepunt om half één 's nachts.
Dit is te zien met het blote oog (mits het natuurlijk helder is)
Voor 27 augustus klimt Mars vanaf de horizon omhoog en bereikt het hoogtepunt om 10 uur 's  avonds, maar staat dus pas op 27 augustus echt naast de maan.
Het is iets dat de mensheid in het verleden nog nooit heeft gezien.......
Een fenomeen dus !

Toen ik gistervond na afloop van het concert naar buiten liep, stroomde het van de regen. Meer kijkend naar de grond, om de grote plassen, de onregelmatige stoepen en de laagvliegende - zonder licht fietsende - fietsers te vermijden, zag ik nauwelijks iets van dat wat er boven mijn hoofd zou afspelen. Ook tijdens de treinreis was er niets maar dan ook helemaal niets buiten te zien. Ja, regenstriemen tegen de ramen en de weerschijn van de binnenverlichting. Welk raam ik ook nam, overal zag ik mijzelf zitten. Geen Maan, geen Mars. Maar het dan ook bijna Nieuwe Maan en dan vind ik het sowiezo moeilijk de Maan te zien, al is het heldere hemel.

bron

Vlak voor het naar bed gaan, speurde ik de hemel af. Ineens zag ik veel sterren. De bewolking was verdwenen. De regen was opgehouden. Maar Mars... in mijn dromen. De volgende keer dan maar. Over 60.000 jaar??? In een ander leven? Op een andere planeet? Wie weet sta ik dan op Mars en tuur de hemel af naar een glimpje van die andere planeet, Aarde genaamd.

Kijken en Zien

In de wachtruimte van de polikliniek oogheelkunde in het Amsterdamse Onze Lieve Vrouwengasthuis hangt een tekst van Hans Korteweg. Een tekst die ik verschillende keren heb gelezen, terwijl ik wachtte op mijn lief die een meting onderging. En iedere keer dacht ik dat het een mooie tekst is die me grijpt. Het verschil tussen Kijken en Zien. Dat verschil is er. Als kind had ik dat al vastgesteld.

De tekst luidt:

'Er is een groot verschil tussen kijken en zien. Kijken doe je vanaf een afstand, zien is intiem. Kijken doe je naar iets of iemand. Of je nu naar de televisie kijkt of op je horloge of door een sleutelgat, je blijft een toeschouwer. Als je ziet daarentegen ben je met iets of iemand, het is een deel van je bestaan. Je kijkt naar een zonsondergang of je ziet hem. Je kunt naar het licht kijken, maar het is toch iets heel anders als je het ziet. Ieder mens heeft het vermogen om te kijken en te zien, maar veel mensen geven er de voorkeur aan om vooral kijkend door het leven te gaan. Dat is niet verwonderlijk, want het is riskant om te zien. Als je iets echt ziet, heeft dat consequenties voor je bestaan, terwijl je kijkend buitenschot kunt blijven. Daarom zijn de kijkcijfers hoog en zijn er maar weinig zieners.'

En dat hangt zomaar ergens. In een kleine wachtruimte in het ziekenhuis. Aan een console. Vastgeplakt met plakband. Gescheurd aan de randen. Een kleine verrassing.

Totem-ervaring

'Wat een vreemde steen, dacht ze. Ik heb er nog nooit zo een gezien. Toen dacht ze aan iets wat Creb haar gezegd had en ze was zo geschokt door wat ze in een plotselinge flits begreep dat ze het bloed uit haar gezicht voelde wegtrekken en er een koude rilling over haar rug liep. Haar benen voelden zo slap aan en ze beefde zo dat ze moest gaan zitten. Ze hield het fossiele afgietsel van het weekdier in de kom van haar handen en staarde er ingespannen naar.
Ze herinnerde zich dat Creb had gezegd dat wanneer je een besluit moest nemen, je totem je zou helpen. Als je het goede besluit genomen had, zou hij je een teken geven. Creb zei toen dat het iets heel bijzonders zou zijn en dat niemand anders je vertellen kon of het een teken was of niet. Je moest leren luisteren met je hart en je verstand en dan zou de geest van je totem binnen in je 't laten weten, dacht ze.
'Grote Holeleeuw, is dit een teken?'

                                                                                                   - uit: De stam van de Holebeer - Jean M. Auel

Het is bijna 30 jaar geleden dat ik dit boek las. Het verbaast me dat sommige passages mij helder voor de geest staan, terwijl ik andere lees alsof het de eerste keer is.

Ayla en Jondalar

Het is zaterdag. De PS van de Week ligt nog in de krant (Het Parool) verscholen. Eerst het Volkskrant-Magazine met de columns van Sylvia Witteman en Hanna Bervoets. Ik heb zo mijn vaste rituelen op zaterdag. Sylvia schreef een heerlijk stuk, waar ik enorm om heb moeten lachen. En Hanna heeft boeiend en filosofisch geschreven.

Dan ineens pak ik het PS op en blader. Ik zie dat Johannes van Dam eindelijk weer eens een onvoldoende heeft gegeven, maar het artikel trekt me niet. Ik blader terug naar de column van Jelle Brandt Corstius en lees de kop: 'Ayla en Jondalar'.
Het zal toch niet... zal ik wel... ?

Het zesde boek in de serie de Aardkinderen is op 29 maart verschenen.
Het lied van de grotten.

Na 5 delen is dan nu eindelijk deel 6 verschenen, wat ik Jean Auel ooit in de jaren negentig al heb horen aankondigen in een interview dat zij had in een programma van Tineke de Nooy. (Oma vertelt...)

Ik aarzelde of ik de column wel wilde lezen. Deze week waren er al verschillende teleurstellende reacties op deel 6 te lezen geweest op verschillende sociale netwerken. Eerder had ik een advies gekregen 'Haar naam was Sarah' niet te lezen, omdat het zo vreselijk slecht geschreven was. Maar dat boek bleef mijn pad kruisen. Omdat de film afgelopen donderdag in een filmhuis 'hier om de hoek' vertoond zou worden, las ik dat boek toch maar even snel. Binnen een dag had ik het uit. En met het boek zo vers in mijn geheugen, kon ik de film beter bekijken en beoordelen.

Dus toch JBC gelezen.

Leuk om te zien hoe hij zich door de eerste 4 delen 'geworsteld' heeft op 10-jarige leeftijd.

Maar dan... Jelle schrijft nadat hij De stam van de Holenbeer had gelezen: '... Vervolgens verslond ik ook nog De vallei van de paarden, De mammoetjagers en Het dal der beloften, en toen was het klaar. Ayla en Jondalar hadden kennenlijk alle hoeken van de grot wel gezien. Dacht ik. Maar nu, na twintig jaar, heeft Jean Auel een nieuw deel geschreven: Een vuurplaats in steen. ...'

Helaas, of misschien wel gelukkig voor JBC, heeft hij een heel deel gemist. 

Ik twitterde hem:

Ik ben een beetje jaloers op Jelle. Hij mag nog twee voor hem onbekende delen lezen. Voor mij is alleen het zojuist verschenen 6e deel nieuw. Maar dat boek lezen duurt nog even: ik ben dapper begonnen in deel 1. Het is alweer zolang geleden - zo'n 30 jaar - dat ik dat eerste boek las. Het gaat een mooie zomer worden, zo eerst alleen met Ayla en later samen met haar Jondalar.

Contrast

Vanmorgen nam ik plaats in de wachtruimte van de polikliniek Oogheelkunde in het ziekenhuis hier in de stad dichtbij. De ruimte wordt aan twee kanten door glazen puien gescheiden van de binnentuinen. In de beide binnentuinen stonden japanse sierkersen vol in bloei tegen een strak blauwe hemel. Mooi contrast, rose tegen blauw.


japanse sierkers

De gastvrouw, die ons wachtenden voorzag van koffie of thee, maakte een praatje met de aanwezigen. Tegen een vrouw tegenover ons zei ze: "Kijkt u nou toch eens even achterom en zie hoe mooi die bomen bloeien."
De vrouw draaide haar hoofd en antwoordde: "Met 2 weken is het allemaal weg, dan hebben we er alleen maar last van gehad. Ze vallen zo uit en dan loopt het allemaal naar binnen. Mijn hele huis zit straks onder."
Even dacht ik dat ze een grapje maakte, maar haar gezicht stond op onweer. De gastvrouw probeerde er een luchtig tintje aan te geven door op te merken dat het de natuur is. Maar de vrouw bleef mokken over wekenlang-blaadjes-vinden-in- huis. "Je kunt beter sneeuw hebben, dat loopt niet in." Ineens bemoeide iedereen zich met haar. Ik hoorde opmerken dat sneeuw ook in huis rommel kan geven.
Even had ik oogcontact met een jonge vrouw naast me. 'Waar hebben we het over? Bloesemblaadjes?', grapte ik.
Op dat zelfde moment liet een beeldscherm beelden zien van de aardbeving die vanmorgen vroeg plaatsvond
in Birma. Ik zei: "Liever bloesemblaadjes in huis dan een aardbeving. Dat is ook natuur."
De vrouw keek mij aan en zei: "Daar heb ik geen last van...."
Ook dat is contrast.
Tsja.