zondag 2 december 2012
Leonard Cohen - So Long Marianne
Solong... wie dan ook. Ik vind het moeilijk afscheid te nemen. Het liefst neem ik iedereen mee verder mijn levenspad op. Met zoveel mensen contact houden is niet mogelijk ik weet het... ik weet het. Mensen komen, mensen gaan. Maar diep in mij is er een plekje voor al die mensen. En er is nog plaats...
So Long Marianne, ik hoorde het voor het eerst op een feestje bij schoolvriendinnetje R. thuis; dat moet in de beginjaren '70 geweest zijn. De melodie sprak me gelijk aan, de woorden kwamen later. Degene die zich over de grammofoon bekommerde, draaide So Long om de andere plaat. Iedere keer als ik So Long door Leonard hoor zingen, zit ik weer in de huiskamer bij R. daar in Diemen.
zaterdag 1 december 2012
Top 2000 versie 2012
Lang heb ik na moeten denken over welke nummers ik in de Top 2000 wil hebben, nummers waarop ik mij stem zou willen uitbrengen. De lijst is niet heel anders dan die van vorig jaar.
James Taylor met Fire and Rain natuurlijk en Michel Fugain met Une Belle Histoire. Eva Cassidy's Field of Gold,
Lastiger wordt het om andere nummers te kiezen waarover ik iedere dag een stukje wil tikken. Ik ga de uitdaging aan. Vanaf morgen iedere dag een postje.
James Taylor met Fire and Rain natuurlijk en Michel Fugain met Une Belle Histoire. Eva Cassidy's Field of Gold,
Lastiger wordt het om andere nummers te kiezen waarover ik iedere dag een stukje wil tikken. Ik ga de uitdaging aan. Vanaf morgen iedere dag een postje.
zaterdag 7 juli 2012
Bionic Woman
Mijn vorige orthese (beugel) was eind vorige zomer aan vervanging toe. De twee jaar die er voor staat zaten erop. Maar hij zat nog zo lekker! Dus het kiezen van het perfecte moment om het traject van gipsen-aanmeten-passen-afleveren te starten, was aangebroken. Dan wordt het 'volgende week' of nog later. En dan belde in oktober mijn specialist F. met het verzoek of ik mee wil en kan doen met het uittesten van een nieuw soort orthese. Eentje met een meedenkende knie. Uh?
Een kniescharnier dat niet in het slot schiet na het opstaan en weer losgetrokken moet worden met de hand, maar een knie die 'denkt' wanneer ik een gebogen of een gestrekte knie nodig heb.
Meedoen aan zo'n project is een enorme uitdaging. 'Ik, op mijn leeftijd?' schoot er meteen door mijn hoofd. 'Kan ik dat wel, wil ik dat nog wel? Wat haal ik me nu weer allemaal op mijn hals? Wordt het geen tijd wat rustiger aan te doen?'
Gelukkig zijn dat slechts korte momenten. Het zijn twijfelmomenten die ik snel wegwuif, want ik voelde mij - en nu nog steeds - erg vereerd, dat er überhaupt aan mij gedacht wordt. Dat ik mee mág doen.
Verspreid over de hele wereld zijn 10 mensen geselecteerd, waarvan 2 in Nederland, om zo'n beugel uit te testen. En daar ben ik er één van!
'Ja' is gauw gezegd.
Na een aantal begin-registraties, zou het lopen met de meedenk-knie ergens in december aanvangen. 12 weken zou het duren en er moeten gedurende de hele periode wat vragenlijsten ingevuld worden. Ook een loopregistratie zou bij aanvang, ergens halverwege en aan het eind plaatsvinden, om de effectiviteit (lees: profijt) van de beugel vast te kunnen stellen.
Er was sprake van een strak schema.
Ik schrapte wat afspraken in mijn agenda en blokte enkele dagen, zodat ik goed voorbereid was. Ik rekende uit ongeveer aan het begin van de lente 'klaar' te zijn. Dan wordt het weer blote-benen-weer en dan zou ik mijn reguliere beugel weer kunnen dragen, met lage schoenen en konden mijn laarzen voor een - hopelijk lange hete - zomer de kast weer in. Ik hoefde alleen maar veel te oefenen.
Maar het liep anders.
Eind januari van dit jaar was de allereerste bijeenkomst met een delegatie uit Duitsland op de werkplaats van mijn instrumentmaker, samen met de projectleider uit het AMC. Het bewuste kniescharnier is bedacht en in ontwikkeling gebracht door een Duitse firma. Met 3 man sterk kwamen ze die donderdagochtend naar Noordwijkerhout. Er werd gemeten, gewogen, getekend, gefotografeerd, gefilmd en gegipst. Volgens het strakke schema zou ik de week erna de beugel ontvangen.
Het maken van de vervolgafspraak leek makkelijk. Als er zoveel mensen betrokken zijn bij een project, gaan even zoveel agenda's een rol spelen. De eerstvolgende keer was ruim een maand later. Begin maart. Een eerste pasronde. Maar dan zou het volgens schema verlopen, werd me beloofd.
De beugel werd nog weer een maand later afgeleverd, begin april.
Het was wel even slikken. Even? De zwarte beugel met witte randen ziet er niet vrolijk uit en is loodzwaar. Er zit links aan de buitenzijde van mijn bovenbeen een enorme kast, voor de techniek. Er zit een hydrolisch mechanisme in die het buigen afremt. Een technisch gebeuren (ik noem het een computer) vangt signalen op van een kuitstrip die vaststelt hoe mijn voet de grond raakt en berekent wanneer het kniescharnier moet locken en ontlocken. En een oplader. De beugel moet iedere nacht opgeladen worden.
Laarzen kan ik niet dragen. De witte strip langs mijn kuit moet vrij blijven. Wisselen van schoenen is ook niet aan de orde. Ik moet 3 maanden lang op één en hetzelfde paar lage schoenen lopen. Op de hakhoogte van de schoen is de techniek afgesteld. Zelf afstellen is niet mogelijk. Zelfs mijn instrumentmaker kan dan niet voor mij doen. Iedere technische aanpassing wordt gedaan door technici van de Duitse firma, die daar speciaal voor naar Nederland moeten komen.
Die dag van afleveren was gelijk een oefendag met een fysiotherapeute die daarvoor speciaal uit Zwitserland is overgekomen.
Gelukkig zaten er op die dag ook goede momenten voor mij. Het was aantrekken en weglopen. Dat scheelt enorm. Ik vertrouwde het scharnier vanaf het eerste moment.
En dan is het is oefenen, oefenen, oefenen. Zoveel mogelijk 'dat ding' aan.
Allerlei ongemakkelijke zaken dienden zich aan. Kleding. Lange broeken verdwenen de kast in. Daar gaat het gevaarte niet in. De eerste paar dagen kon ik de beugel niet lang aan. Echt een gewenningsproces. Daarna de valkuilen: eerst maar mijn normale beugel aan, de dingen doen die ik eerst wilde doen, zoals werk, boodschappen, huishoudelijke zaken. Maar ook bang zijn voor de reacties van anderen.
Kortom, vluchtgedrag denk ik nu achteraf.
Met Pasen liet de techniek mij in de steek. Een vervelend alarm was er te horen. Na overleg met het AMC besloten we te wachten tot de eerstvolgende afspraak met de Duitse technische ondersteuner. Die afspraak was begin mei. De kast werd vervangen. Daarna ging ik 2 weken naar Frankrijk en 'dat ding' zou echt niet meegaan. Met als gevolg dat ik eigenlijk pas begin juni echt aan het werk ben gegaan.
Ik ben op de helft en nog steeds enthousiast wat betreft de beweging tijdens het lopen. Een stuk minder enthousiast ben ik over de logheid, de zwaarte, het niet kunnen dragen van de door mij gewenste kleding, schoenen.
Vanmorgen deed ik voor de eerste keer boodschappen mét. En dat viel tegen. In de winkels schoten er allerlei mensen voor mij langs en raakte ik onzeker. Een paar keer zette ik mijn voet niet goed neer, waardoor de knie niet ontlockte. Maar ik blijf proberen. Ik wil niet na afloop het gevoel hebben dat ik er niet voldoende aan gedaan heb.
Ik zie mezelf als een soort André Kuipers. Net als hij ben ik een medisch testpersoon. Een pionier. Een bionische vrouw. A bionic Woman.
- gebruik gemaakt van BlogPress voor iPad
Een kniescharnier dat niet in het slot schiet na het opstaan en weer losgetrokken moet worden met de hand, maar een knie die 'denkt' wanneer ik een gebogen of een gestrekte knie nodig heb.
Meedoen aan zo'n project is een enorme uitdaging. 'Ik, op mijn leeftijd?' schoot er meteen door mijn hoofd. 'Kan ik dat wel, wil ik dat nog wel? Wat haal ik me nu weer allemaal op mijn hals? Wordt het geen tijd wat rustiger aan te doen?'
Gelukkig zijn dat slechts korte momenten. Het zijn twijfelmomenten die ik snel wegwuif, want ik voelde mij - en nu nog steeds - erg vereerd, dat er überhaupt aan mij gedacht wordt. Dat ik mee mág doen.
Verspreid over de hele wereld zijn 10 mensen geselecteerd, waarvan 2 in Nederland, om zo'n beugel uit te testen. En daar ben ik er één van!
'Ja' is gauw gezegd.
Na een aantal begin-registraties, zou het lopen met de meedenk-knie ergens in december aanvangen. 12 weken zou het duren en er moeten gedurende de hele periode wat vragenlijsten ingevuld worden. Ook een loopregistratie zou bij aanvang, ergens halverwege en aan het eind plaatsvinden, om de effectiviteit (lees: profijt) van de beugel vast te kunnen stellen.
Er was sprake van een strak schema.
Ik schrapte wat afspraken in mijn agenda en blokte enkele dagen, zodat ik goed voorbereid was. Ik rekende uit ongeveer aan het begin van de lente 'klaar' te zijn. Dan wordt het weer blote-benen-weer en dan zou ik mijn reguliere beugel weer kunnen dragen, met lage schoenen en konden mijn laarzen voor een - hopelijk lange hete - zomer de kast weer in. Ik hoefde alleen maar veel te oefenen.
Maar het liep anders.
Eind januari van dit jaar was de allereerste bijeenkomst met een delegatie uit Duitsland op de werkplaats van mijn instrumentmaker, samen met de projectleider uit het AMC. Het bewuste kniescharnier is bedacht en in ontwikkeling gebracht door een Duitse firma. Met 3 man sterk kwamen ze die donderdagochtend naar Noordwijkerhout. Er werd gemeten, gewogen, getekend, gefotografeerd, gefilmd en gegipst. Volgens het strakke schema zou ik de week erna de beugel ontvangen.
Het maken van de vervolgafspraak leek makkelijk. Als er zoveel mensen betrokken zijn bij een project, gaan even zoveel agenda's een rol spelen. De eerstvolgende keer was ruim een maand later. Begin maart. Een eerste pasronde. Maar dan zou het volgens schema verlopen, werd me beloofd.
De beugel werd nog weer een maand later afgeleverd, begin april.
Het was wel even slikken. Even? De zwarte beugel met witte randen ziet er niet vrolijk uit en is loodzwaar. Er zit links aan de buitenzijde van mijn bovenbeen een enorme kast, voor de techniek. Er zit een hydrolisch mechanisme in die het buigen afremt. Een technisch gebeuren (ik noem het een computer) vangt signalen op van een kuitstrip die vaststelt hoe mijn voet de grond raakt en berekent wanneer het kniescharnier moet locken en ontlocken. En een oplader. De beugel moet iedere nacht opgeladen worden.
Laarzen kan ik niet dragen. De witte strip langs mijn kuit moet vrij blijven. Wisselen van schoenen is ook niet aan de orde. Ik moet 3 maanden lang op één en hetzelfde paar lage schoenen lopen. Op de hakhoogte van de schoen is de techniek afgesteld. Zelf afstellen is niet mogelijk. Zelfs mijn instrumentmaker kan dan niet voor mij doen. Iedere technische aanpassing wordt gedaan door technici van de Duitse firma, die daar speciaal voor naar Nederland moeten komen.
Die dag van afleveren was gelijk een oefendag met een fysiotherapeute die daarvoor speciaal uit Zwitserland is overgekomen.
Gelukkig zaten er op die dag ook goede momenten voor mij. Het was aantrekken en weglopen. Dat scheelt enorm. Ik vertrouwde het scharnier vanaf het eerste moment.
En dan is het is oefenen, oefenen, oefenen. Zoveel mogelijk 'dat ding' aan.
Allerlei ongemakkelijke zaken dienden zich aan. Kleding. Lange broeken verdwenen de kast in. Daar gaat het gevaarte niet in. De eerste paar dagen kon ik de beugel niet lang aan. Echt een gewenningsproces. Daarna de valkuilen: eerst maar mijn normale beugel aan, de dingen doen die ik eerst wilde doen, zoals werk, boodschappen, huishoudelijke zaken. Maar ook bang zijn voor de reacties van anderen.
Kortom, vluchtgedrag denk ik nu achteraf.
Met Pasen liet de techniek mij in de steek. Een vervelend alarm was er te horen. Na overleg met het AMC besloten we te wachten tot de eerstvolgende afspraak met de Duitse technische ondersteuner. Die afspraak was begin mei. De kast werd vervangen. Daarna ging ik 2 weken naar Frankrijk en 'dat ding' zou echt niet meegaan. Met als gevolg dat ik eigenlijk pas begin juni echt aan het werk ben gegaan.
Ik ben op de helft en nog steeds enthousiast wat betreft de beweging tijdens het lopen. Een stuk minder enthousiast ben ik over de logheid, de zwaarte, het niet kunnen dragen van de door mij gewenste kleding, schoenen.
Vanmorgen deed ik voor de eerste keer boodschappen mét. En dat viel tegen. In de winkels schoten er allerlei mensen voor mij langs en raakte ik onzeker. Een paar keer zette ik mijn voet niet goed neer, waardoor de knie niet ontlockte. Maar ik blijf proberen. Ik wil niet na afloop het gevoel hebben dat ik er niet voldoende aan gedaan heb.
Ik zie mezelf als een soort André Kuipers. Net als hij ben ik een medisch testpersoon. Een pionier. Een bionische vrouw. A bionic Woman.
- gebruik gemaakt van BlogPress voor iPad
woensdag 27 juni 2012
Wachtkamergedoe
Sinds lange tijd ben ik met lopen afhankelijk van een orthese. In de volksmond wordt de term 'beugel' gebruikt. Iedere morgen verdwijnt mijn hele linkerbeen in leer, gekleurde koolstof, metaal, opgeleukt met een kleurige binnenvoering. Het is een deel van mijn garderobe geworden. Met als enig verschil dat ik 2 jaar lang met dezelfde mag doen. Van de verzekering. Zo'n orthese is niet te betalen. Dus bij ieder outfitje een ander kleurtje, dat zit er niet in. Zou ik ook niet willen. Na het douchen op de rand van het bed ook nog kiezen welke kleur beugel het vandaag gaat worden, daar kijk ik niet naar uit. Het is noodzakelijk kwaad. De regels die ik er zojuist over schreef, nemen al meer tijd in beslag dan ik er gemiddeld per dag mee bezig ben. Hier geldt zeker: blik op oneindig, verstand op nul.
Afgelopen mei ontving ik mijn allernieuwste exemplaar. Mijn instrumentmaker is zo bekend met mij (en met mijn been), dat het aanmeten, passen en opleveren nauwelijks sneller kan.
Het aanmeten gebeurt door middel van het maken van een gipsmodel. Minder dan een half uurtje per 2 jaar in het gips. Voordat het materiaal hard wordt, er weer uit.
Daar wordt een mal van gemaakt, dat als model moet dienen bij de fabricage. Het is dus geen confectie (dat denken ze bij de ziektenkostenverzekering), maar op-maat-gemaakt. Mijn instrumentmaker komt iedere 14 dagen naar het AMC, waar hij spreekuur houdt, gipst en na 14 dagen het model laat passen, om te zien of hij op de goede weg zit. Als alles oké lijkt, duurt het weer 14 dagen voor de oplevering.
Omdat de instrumentmaker ervaren is, is het in de meeste gevallen passen en direct opleveren en na een dag of 2 voelt het alsof ik al maanden met de nieuwe beugel loop. Schoenen inlopen kost mij meer tijd. Dat komt vast door dat het confectiemodellen zijn.
Afgelopen zondag ontdekte ik een scheurtje in het materiaal. Nooit eerder ontdekte ik een mankement aan de beugel; al helemaal niet zo snel na de oplevering.
Maandag heb ik het nogeens goed bestudeerd en wist niet of ik mij nou zorgen moest maken en er naar laten kijken, of dat ik het lot zou tarten. Ik telde de weken na de oplevering en ontdekte dat deze dinsdagmiddag een spreekuur gehouden zou worden door de instrumentmaker. Maar ja, dan is hij er wel en ik zou er ook kunnen zijn, maar dan hebben we nog niet een moment samen. Na wat heen en weer getelefoneer, kon ik, voordat het spreekuur zou beginnen, de instrumentmaker aan zijn jasje trekken. Hij zou er tegen half twaalf zijn. Gelukkig staat het AMC bijna bij mij in de achtertuin, dus hoppetee, op pad.
Ik was ruim op tijd. Maar waar was de instrumentmaker?
Gewapend met een flesje water en een boek (Sex, blogs & rock-'n-roll van Ernst-Jan Pfauth) nam ik plaats in de inmens-grote wachtkamer van de polikliniek. Daar bracht ik ruim 2 uur wachtend door en dan gebeurt er altijd wel wat.
Het verschilt enorm, de ene keer van de andere. Soms is het een komen en gaan van mensen, zonder dat er één woord gewisseld wordt. Ander keren is het een gezelligheid van jewelste. Dan lijkt het alsof de afspraken met bekende lotgenoten gepland staan voor dezelfde ochtend of middag. Dan hebben we helemaal geen tijd om naar onze afspraak te gaan. Het gebeurt regelmatig dat ik mijn dagboek meeneem en in een wat rustiger hoekje ga zitten schrijven. Genoeg inspiratie.
Deze afgelopen dinsdag nam er een man met zijn begeleider plaats in hetzelfde hoekje als waar ik zat te lezen. De man had een erg verdragende stem. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn. Als er dan nog iets interessants te vertellen was... Maar deze man bekritiseerde iedereen. Op een nare manier.
Het was niet voor niets geweest: het materiaal is niet wat het had moeten zijn. Volgens de instrumentmaker komt het nauwelijks voor, dat al zo snel er scheurtjes optreden in het koolstof. De beugel liet ik achter en wacht nu af, wat de volgende stap gaat worden. Gelukkig had ik mijn vorige beugel nog even reserve gehouden.
Een volgende keer bericht ik over een experimentele beugel met meedenkende knie.
- gebruik gemaakt van BlogPress voor iPad
Afgelopen mei ontving ik mijn allernieuwste exemplaar. Mijn instrumentmaker is zo bekend met mij (en met mijn been), dat het aanmeten, passen en opleveren nauwelijks sneller kan.
Het aanmeten gebeurt door middel van het maken van een gipsmodel. Minder dan een half uurtje per 2 jaar in het gips. Voordat het materiaal hard wordt, er weer uit.
Daar wordt een mal van gemaakt, dat als model moet dienen bij de fabricage. Het is dus geen confectie (dat denken ze bij de ziektenkostenverzekering), maar op-maat-gemaakt. Mijn instrumentmaker komt iedere 14 dagen naar het AMC, waar hij spreekuur houdt, gipst en na 14 dagen het model laat passen, om te zien of hij op de goede weg zit. Als alles oké lijkt, duurt het weer 14 dagen voor de oplevering.
Omdat de instrumentmaker ervaren is, is het in de meeste gevallen passen en direct opleveren en na een dag of 2 voelt het alsof ik al maanden met de nieuwe beugel loop. Schoenen inlopen kost mij meer tijd. Dat komt vast door dat het confectiemodellen zijn.
Afgelopen zondag ontdekte ik een scheurtje in het materiaal. Nooit eerder ontdekte ik een mankement aan de beugel; al helemaal niet zo snel na de oplevering.
Maandag heb ik het nogeens goed bestudeerd en wist niet of ik mij nou zorgen moest maken en er naar laten kijken, of dat ik het lot zou tarten. Ik telde de weken na de oplevering en ontdekte dat deze dinsdagmiddag een spreekuur gehouden zou worden door de instrumentmaker. Maar ja, dan is hij er wel en ik zou er ook kunnen zijn, maar dan hebben we nog niet een moment samen. Na wat heen en weer getelefoneer, kon ik, voordat het spreekuur zou beginnen, de instrumentmaker aan zijn jasje trekken. Hij zou er tegen half twaalf zijn. Gelukkig staat het AMC bijna bij mij in de achtertuin, dus hoppetee, op pad.
Ik was ruim op tijd. Maar waar was de instrumentmaker?
Gewapend met een flesje water en een boek (Sex, blogs & rock-'n-roll van Ernst-Jan Pfauth) nam ik plaats in de inmens-grote wachtkamer van de polikliniek. Daar bracht ik ruim 2 uur wachtend door en dan gebeurt er altijd wel wat.
Het verschilt enorm, de ene keer van de andere. Soms is het een komen en gaan van mensen, zonder dat er één woord gewisseld wordt. Ander keren is het een gezelligheid van jewelste. Dan lijkt het alsof de afspraken met bekende lotgenoten gepland staan voor dezelfde ochtend of middag. Dan hebben we helemaal geen tijd om naar onze afspraak te gaan. Het gebeurt regelmatig dat ik mijn dagboek meeneem en in een wat rustiger hoekje ga zitten schrijven. Genoeg inspiratie.
Deze afgelopen dinsdag nam er een man met zijn begeleider plaats in hetzelfde hoekje als waar ik zat te lezen. De man had een erg verdragende stem. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn. Als er dan nog iets interessants te vertellen was... Maar deze man bekritiseerde iedereen. Op een nare manier.
Het was niet voor niets geweest: het materiaal is niet wat het had moeten zijn. Volgens de instrumentmaker komt het nauwelijks voor, dat al zo snel er scheurtjes optreden in het koolstof. De beugel liet ik achter en wacht nu af, wat de volgende stap gaat worden. Gelukkig had ik mijn vorige beugel nog even reserve gehouden.
Een volgende keer bericht ik over een experimentele beugel met meedenkende knie.
- gebruik gemaakt van BlogPress voor iPad
zaterdag 21 april 2012
Twittergesprekje
Hij: Druk per slaperigheid ('t was nogal laat gisteravond of beter vroeg vanochtend) op de knop voor twee kopjes koffie, iemand een kopje?
Ik: Ik zie dat ik alweer te laat ben voor een overheerlijk kopje koffie samen met ...., ik zal zelf een bakkie moeten - laten - zetten
Hij: Ook goedemorgen, ja, jammer, was gezellig, hoe meer zielen hoe meer vreugd. volgend keer beter. Wordt het/maak je een fijne dag?
Ik: Het is inmiddels al goed begonnen, deze zaterdag. De dag rolt zich verder ook vast goed uit #kannietstuk #zinin
Later op de dag....
Ik: Kan ..... verheugd meedelen: het is een hele fijne dag geworden. En weet je wat? Ik heb er helemaal niets voor hoeven doen. #toeval
Ik: Ik zie dat ik alweer te laat ben voor een overheerlijk kopje koffie samen met ...., ik zal zelf een bakkie moeten - laten - zetten
Hij: Ook goedemorgen, ja, jammer, was gezellig, hoe meer zielen hoe meer vreugd. volgend keer beter. Wordt het/maak je een fijne dag?
Ik: Het is inmiddels al goed begonnen, deze zaterdag. De dag rolt zich verder ook vast goed uit #kannietstuk #zinin
Later op de dag....
Ik: Kan ..... verheugd meedelen: het is een hele fijne dag geworden. En weet je wat? Ik heb er helemaal niets voor hoeven doen. #toeval
Hij: #toeval Mooi, gebeurt vaker dat mooie dingen gewoon cadeaus blijken te zijn. Mooi geschenk dat PVV er uit is gestapt.
zondag 26 februari 2012
De kracht van Twitter
Op Twitter circuleren - naast een hoop prietpraat - meerdere prachtige juweeltjes.
De tweets van Gerrie Merts volg ik al een tijdje. Zij versiert Twitter regelmatig met tips. Juweeltjes met bekende citaten, maar ook eigen schrijfsels en waardevolle tips. Hier komen er een paar:
(@Gerrie_Merts)
Hartversterker nodig? Healing sound voor je hart: Haaaaaaa, 3x, lang aanhouden
De tweets van Gerrie Merts volg ik al een tijdje. Zij versiert Twitter regelmatig met tips. Juweeltjes met bekende citaten, maar ook eigen schrijfsels en waardevolle tips. Hier komen er een paar:
(@Gerrie_Merts)Dim het licht 2 uur voor je gaat slapen, je slaapt beter, heeft met melatonine te maken!
Hartversterker nodig? Healing sound voor je hart: Haaaaaaa, 3x, lang aanhouden
Oud Chinees spreekwoord zegt: de meeste ziekten ontstaan door wat je mond binnenkomt en de meeste problemen door wat je mond uitgaat.
Zie je het ook, die fonkelende diamantjes in de sneeuw? Het schittert, sprankelt, verandert, leeft
Doe niet zo ingewikkeld! Probeer gewoon het voor een ander wat leuker te maken! Je vaart er wél bij
#vriendelijkheid bouwt bruggen. Uiteindelijk kunnen we de wereld ermee redden!!
Glimlach je al? Mondhoeken omhoog, laat je ogen meedoen, voel liefde en dankbaarheid, hou van jezelf en laat iedereen daarin delen. Fijne zondag!!
"Vrede op Aarde" begint met vrede en vriendelijkheid in je eigen kleine kringetje
Affirmaties zeggen op je hometrainer, dat schiet lekker op, je bent zo bij 10 km en het werkt naar twee kanten!!
Verwacht altijd het beste en verheug je alvast daarop
Mudra voor meer energie en vitaliteit: de Shivalinga: rechtervuist met duim omhoog in kommetje van linkerhand. Zo vaak je wilt
Dingen zijn niet zoals ze lijken, iets anders zijn ze ook niet
De bospaden zijn glibberig van het natte verterende blad. Met aandacht lopen, behoedzaam je voeten neerzetten, mooie loopmeditatie
Niet wàt ga ik vandaag doen, maar hòè ga ik het vandaag doen! Tja, ik begin maar met rechte rug en een glimlach!
Wat een mooie lage mist achter de vijver, nu wil ik daar nog wel ree doorheen zien lopen, desnoods een zwart hangbuikzwijn
Train je glimlachspier, loopt van onderste ooglid naar thymus, geeft meer levenskracht en weerstand!!En... je glimlach doet de hele wereld goed
Hebben jullie dat ook wel eens, dat ineens je kracht weer terugkomt, zo'n potverdorie-moment. Dat je zelf weer de touwtjes in handen neemt
Leuke manier om je zelf te leren kennen: Wat vind je van een ander wat zeg je over een ander? Dat zegt alles over jou (mij)
Op een oude schommelbank in windvrij hoekje in de zon, vlucht ganzen trekt luidruchtig van oost naar west, engelenveertje in je hand. Geluk!
Vandaag heb ik mijn Feng Shui-bril op. Stroomt de chi wel? Oei wat een rommel in de welvaarthoek, ik moet ingrijpen
Mijn buro staat in de relatie-hoek...rommeltje! Gauw die oude vriendinnen maar eens bellen, chi moet immers stromen. blad leeggemaakt. FengShui
FengShui-bril! Welk hoekje in de kamer maakt me blij? Geeft kracht? Wat haalt mijn energie omlaag en hoe ga ik daar wat aan doen?
Als je glimlacht, lacht de wereld terug!! Fijne maandag, lieve Tweeps!
As I say it, so it is! Abara cada bara, toverformule uit de Kabbala! Spelen in het Kwantumveld, as I say it so it is!!!
Soms denk je, ach waarom zou ik ze dat nou gaan vertellen, is het nou zo belangrijk? En dan hou je een tijdje mond.....
ik zeg nx, ik heb er geen woorden voor: zulk mooooi weer!
Bij stress stopt je lichaam met vernieuwing van je cellen; duurt stress te lang, dan raak je uitgeput omdat weerstand lager wordt. O zit dat zo!
Nog 1 tegen stress: de matangi-mudra,vouw je handen,maar wijsvingers omhoog toppen tegen elkaar! Ja wat ik zelf nodig heb, geef ik maar door.
zaterdag 25 februari 2012
Kolibrie #2
Op een dag verzamelde de Hiërarchie van de Vogels zich in de weide. Iedereen was aanwezig: Torenvalk, Valk, Uil, Condor en Havik. Condor vertelde de andere vogels dat hij een grote vlucht had gemaakt, de grootste, hoogste, en verste vlucht die een vogel ooit had gemaakt, en dat hij helemaal bij de poorten van de bovenwereld was aangekomen. Op dat moment kwam Kolibrie langs gevlogen, die zei: "Dat is waar, broeder Condor, maar ik ben voorbij de poorten gegaan, naar de troon van God in het midden van hanaq pacha."
Met de andere vogels als getuige, sloten Condor en Kolibrie een weddenschap af: beide vogels beweerden dat ze naar het middelpunt van de hanaq pacha konden vliegen.
Op de dag dat de vlucht zou plaats vinden, verscheen alleen Condor. Alle vogels waren samengekomen om getuige te zijn van de weddenschap en ze wachtten, maar Kolibrie was nergens te zien. "Een weddenschap is een weddenschap," zeiden de andere vogels tegen Condor, en hoewel hij nu alleen was, vonden ze dat Condor toch moest proberen naar het middelpunt van hanaq pacha te vliegen.
Condor hief zijn grote vleugels en vloog naar de rand van de hanaq pacha. Toen hij even stopte om te rusten, kwam Kolibrie uit zijn vleugels vandaan en vloog naar de troon van God.
Dit verhaal komt uit 'De Terugkeer van de Inca' van Elizabeth B. Jenkins
Toevoeging op dit verhaal: We kunnen alles leren door naar de natuur te kijken. We zien dat de Condor één van de grootste en sterkste vliegers is, maar om de troon van God te bereiken, moet je beschikken, over de intelligentie en ongeëvenaarde vreugde van Kolibrie.
Abonneren op:
Posts (Atom)