Kolibrie

Sinds 11 januari volg ik een training Mindfulness, een aandachtstraining van 8 weken. Inmiddels heb ik les 6 achter de rug en mediteer ik – bijna – dagelijks trouw mijn oefeningen. Al in de derde week vroeg mijn lijf om deze aandacht. Een soort hongergevoel dat langzaam maar stevig in mij begon te leven. Tot op de dag van vandaag.

‘Een dag niet gemediteerd is een dag niet geleefd,’ zou zomaar mijn levensmotto kunnen worden.

Samen met de honger naar mediteren kwam ineens ook weer de kolibrie in mijn leven. In de visualisaties* komt regelmatig Kolibrie mijn aandachtsveld ingefladderd.

Tijd om op onderzoek uit te gaan.

  Ted Andrews in 'Luisteren naar Dieren' zegt er dit over:

Kolibrie:
Kwintenssens: Onuitputtelijke vreugde en levensnectar
Machtcyclus: Overdag

… Onder het vliegen en bidden maken zijn vleugels een brommend geluid (vandaar de Engelse naam: hummingbird). We weten allemaal goed het is onder het werk te zingen, maar brommen is feitelijk veel effectiever. Het zorgt voor een innerlijke massage en herstelt de gezondheid en het evenwicht. Kolibrie herinnert ons eraan dat te doen. Hij houdt ons voor dat we vreugde moeten scheppen in wat we doen en het moeten uitzingen van plezier.

… houdt ondermeer verband met vuur en relaties, verleden en toekomst

… kan met zijn vleugels een acht-figuur beschrijven (VV: lemniscaat) – een symbool voor oneindigheid. Aldus verbindt hij ons met verleden en toekomst en de wetten van oorzaak en gevolg.

… Kolibrie is de behendigste vlieger van alle vogels. Hij kan stil in de lucht hangen en achteruit, vooruit en zijwaarts vliegen. Hij kan niet lopen (VV: !) en vliegt overal heen. Kolibrie houdt ons voor dat wanneer we echt genieten van wat wij doen, we zo licht als een veertje (VV: !) zijn en ons leven overstroomt van de nectar. 

… is voor geen enkele roofvogel bang. Gemeld wordt dat men Kolibrie zelfs arenden heeft zien verjagen.

… Geen enkele andere vogel kan achteruit vliegen. Kolibrie kan zich aldus door het verleden bewegen en daaruit de vreugdevol stemmende nectars extraheren. Hij kan je helpen vreugde en plezier te scheppen in overschillig welke situatie.

Jamie Sams en David Carson schrijven in ‘Medicijnkaarten – dieren als symbolen van helende kracht’:

… Kolibrie kan ons de kracht geven om het raadsel op te lossen van de tegenstrijdigheid van dualiteit.

… Grote Geest heeft Kolibrie geschapen met het doel haar iets van andere gevederde schepselen te laten afwijken. 

… kolibrieveren het hart doen opengaan… 

… voor Zuster Kolibrie is het leven een wonderland van verrukking

… brengt mensen samen in relaties die het beste in hen naar boven brengen…

Ik merk dat Ted het constant heeft over 'hij', terwijl Jamie en David spreken over 'zij' als het om Kolibrie gaat.

Zo bezig zijn met Kolibrie geeft mij een heel goed gevoel. Zoveel herkenning. Een cadeau dat ik met open armen in dankbaarheid ontvang. Dat brengt Mindfulness mij.

*Visualisatie geeft een focus. ’t Werkt omdat je mind het verschil niet opmerkt tussen visualisatie en realiteit. Realiteit is ook een visie op gebeurtenissen. - met dank aan Els Lijesen

Leegte

Op een sneeuwdag als vandaag heb ik huisarrest en gebruik ik mijn tijd om diepgang te vinden.
Mijn nieuwste boeken-aanwinst 'Aandacht voor pijn', geschreven door Vidyamala Burch, is niet een boek dat ik in 1 keer uit zal lezen. Het is meer een doeboek. Tussen de verschillende passages sla ik een ander boek open en lees een tekst van Meister Eckhart:

Vanuit, of in leegte kan iets nieuws ontstaan.
Leegte is de open gemoedshouding waarmee je kunt luisteren.
Vanuit leegte kun je alle kanten op. Ruimte.
Alles komt er uit voort. Leegte lijkt op rust en stilte.
Er zijn geen grenzen van tijd en ruimte.
Het is optimale vrijheid en rijkdom.
Tegelijkertijd is het dat zeker niet.
Het is niet eens de tegenpool van vol, drukte, volheid.
Want het is niets, leegte.
De verrukking van dit oneindig moment.
Alleen volkomen leegte is volledig vervuld zijn.

Het is misschien niet de meest makkelijk te begrijpen tekst. Ikzelf moest het een paar keer lezen, voor ik er maar iets van begreep. Iedere zin is genoeg om een tijd op te mediteren.
Sinds een maand beoefen ik Mindfulness. Ik maar denken dat ik leer mediteren terwijl ik op een stoel kan blijven zitten. Niets is minder waar. Niet alleen mijn hoofd beoefent mindful te zijn, mijn lijf, dat toch al niet zo lekker mee kan werken, moet er ook aan geloven. En vooral dat lijf protesteert enorm. Wat nou yoga-oefeningen? Mens, ga toch in een hoekje van de bank zitten. Laat het lijf nou maar gewoon haar eigen weg gaan. Tsja. Tot ik mijn trainster mij laat adviseren: aandacht voor jouw pijn.

Liever ervaar ik de verrukking van dit oneindig moment!

Ga puinruimen

Afgelopen vrijdag, de 13e (ik tartte het lot, ik weet het) hield ik het eerste schrijfcafé van dit jaar. Eén van de opdrachten was een 10-minuten-sprintje te schrijven naar aanleiding van intuïtief getrokken Wijsheidskaart. Ik schrijf vrolijk mee en ook ik 'kreeg' een kaart.

Ik schreef en was me ervan bewust misschien wel een kant van mij te laten zien, die ik liever niet wereldkundig zou willen maken. Maar de keuze om het voor te lezen of niet, maak ik gewoonlijk pas na het schrijven. Vooral om me te laten verrassen wat er uit mijn pen vloeit. Ik schreef:

Heksendag en wat trek ik voor een kaart? Vrouw met bezem. In een ferme zwiep veegt ze de vloer. Precies zoals ik het zou doen. Puin verplaatsen. Even nog hier leggen, ik kan er vast nog wel iets mee.
Zwierende haren, wapperende sjawl, stoere trui, creatieve rok. Ik voel me wel verbonden met deze puinruimende dame. De kleuren van de kaart zijn mijn kleuren. Alleen die sloffen, nee, die zet ik gelijk bij het grofvuil. Wel meteen wegbrengen, anders verhuizen ze weer naar het hoekje 'nog-even-niet-weg. Puinruimen. Echt mijn issue. Ik kan moeilijk iets weggooien. Of eigenlijk helemaal niet. Lastig, want het kan prettig zijn. Een leeg huis, of eh ... een lege kamer, nee, een lege hoek. De kerstboom stond tot vorig weekend in de kamer. Nu die weer weg is, is de kamer zo heerlijk leeg. Ik zou liever nog meer leegte om mij heen willen hebben. Opruimen.
Ordenen. Dat kan ik prima. Steeds weer nieuwere, handigere dozen, met opschrift zodat ik precies weet wat er in zit. Of in zou moeten zitten. Ik ben wel veel tijd kwijt met vinden. Zoeken doe ik liever niet, dat is onbegonnen werk. Daar zit geen einde aan. Nee, liever vinden. Ik ben altijd erg blij als ik weer iets gevonden heb. Euforie! Tot het volgende item wat gevonden mag worden. Zoektocht - vindtocht. Dit woord voeg ik toe aan de Nederlandse taal. Ik geef het weg, zodat iedereen dit kan gebruiken. Naar believen.
Opruimen van puin. Leuke klus. Zeker met zo'n bezem.

De les van de kaart is: Ga aan de slag met een psychische schoonmaak. Hoeveel puin draag je met je mee in je energieveld? Puin wordt veroorzaakt door irritaties, stress, onafgemaakte zaken, en mentale en emotionele gifstoffen. Het leidt de aandacht van het genezingsproces af en berooft het van zijn kracht.

Ik schrijf hierover in 5minuten: Psychische schoonmaak. Onrust draag ik mee, maar ook nog onafgemaakte zaken. Dat-wat-nog-moet, omzetten in Dat-wat-nog-mag. En ook dat het allemaal niet ineens 'moet'. Uitsmeren. Uitsmeren in tijd en ruimte. Hoewel dat laatste weer het gevaar heeft dat het in een hoekje terechtkomt met het idee er later nog iets mee te doen. Of omdat het toch eeuwig zonde is om het weg te doen. Vanwege herinneringen of emoties die eraan vastzitten.
Ruim het toch eens op, meid!

Mijn doel: onnodige gedachten en emoties loslaten.

Hierover schreef ik mijn reactie in 3 minuten: Om erachter te komen wat onnodige gedachten zijn, moet ik ze eerst zoeken en hebben. Het voelt raar om dat wat ik me niet bewust ben, op te zoeken, te vinden, om ze vervolgens in de categorie 'onnodig' te plaatsen en ze dan los te laten. Maar als dat vandaag mijn opdracht is, wil ik deze uitdaging wel aan. Kom maar op, mijn onnodige gedachten, dan laat ik jullie met liefde los.

Alles begint met een wens

7 Pink Floyd

Wish you were here




How I wish, how I wish you were here.
...
Wish you were here.

En zo is het allemaal weer met elkaar verbonden. Aan het eind van het jaar - het eind van de Top2000 - besef ik dat het jaar voorbij gevlogen is. Niet alles is even soepel verlopen; achteraf gezien wel heel waardevol. Het is een cliché: alles gaat sneller als je ouder wordt. Maar niets is minder waar. Ook het besef dat er aan alles een eind komt, maakt dat ik de klok terug wil draaien. Ondanks dat ik heel tevreden ben met mijn leven en de mensen die ik om mij heen heb, wil ik heel graag nog even stilstaan bij de mens zijn, die er niet meer is.

Wish you were here.

118 Jacques Brel

Voir un ami Pleurer, Ne me quitte pas, Marieke of Mijn vlakke land

Lang heb ik nagedacht of ik Jacques Brel op zou nemen in mijn favorieten-lijst van de Top2000 van dit jaar. Lang? Een hele maand december lang. En eerlijk gezegd: ik kan niet kiezen. Ik wil niet kiezen. Waarom zou ik?












Er zijn filmbeelden van Jacques Brel in een Brusselse studio, waar Mijn Vlakke Land opgenomen werd. Onder leiding van Ernst van Altena, die de vertaling voor zijn rekening nam, worstelde Brel met de Nederlandse woorden. Hij had daar heel veel moeite mee, Frans was zijn moedertaal.
Die beelden had ik graag opgenomen in deze blog, maar helaas voor ons allen: deze beelden mogen niet weergegeven worden op het www. Ik kan het weten: mijn lief was de filmer in 1963; hij bezit de auteursrechten.

315 Skik

Op fietse

Wie dot mij wat,
wie dot mij wat
wie dot mij wat vandage
'k heb de banden vol met wind
nee ik heb ja niks te klagen
wie dot mij wat,
wie dot mij wat
wie dot mij wat vandage
'k zol haost zeggen ja het mag wel zo ...



Daniël Lohues, Drenthe, luisterliedjes. Dat is eigenlijk wel wat ik weet over Daniël. Hij zong / zingt de openingstune van De Wandeling, een wandel-en-praatprogramma met Hella van der Wijst op de veel te vroege zondagochtend.

Voor deze blog keek ik wat rond op het wereldwijdeweb en ja hoor: Daniël heeft natuurlijk een eigen webpagina. Ik klikte op Biografie en dit is wat er te lezen staat:

Nou uhm. Nou, op een gegeven moment was ik dan geboren. Met opgroeien enzo. Nou, en eerst speelde ik orgel in de kerk, nou en toen kreeg ik een gitaar en toen gebeurden er allemaal dingen en dat was dan mooi enzo. Vooral omdat uhm... Nou gewoon.

Kijk, dat past nu precies bij het beeld dat ik van hem heb. Geen ingewikkelde dingen, gewoon recht voor z'n raap. En vooral Skik. Veel Skik.

En dat is wat het is: zonder opsmuk.